Op zoek met Freek (2)

Op zoek met Freek (2)

Specht

Sinds enkele weken zien we de groene specht regelmatig op ons gazon fourageren. Ik dacht altijd, dat spechten al kloppend op de boomstam, hun kostje bijeen timmerden, maar dat is een fabel. De groene specht scharrelt vaak op de bodem, op zoek naar mieren. De mobiele telefoon levert een schat aan informatie. Zo zijn er drie soorten bonte spechten. Kleinste, middelste en grootste. Naast de groene, heb je in Nederland dan nog de zwarte specht en nummer zes is de draaihals. Overal in het gazon ontstaan gaatjes. Al hakkend en gebruik makend van een tien centimeter lange tong, haalt de specht de mieren uit de bodem. Ons gazon is blijkbaar een rijke voedingsbodem, want ik heb het vermoeden, dat hij dagelijks in de middaguren onze tuin met een bezoek vereert.

Klokaanbod

Albert gooide een advertentie van marktplaats in de groepsapp. Iemand had twee Mega black modules met negen antenne’s, versterkers en toebehoren te koop. Dan ga je informeren. Ik benaderde de aanbieder en had contact met de dealer. Het afgelopen jaar zaten we behoorlijk te klooien met onze Tauris. Vooral de eerste prijsvlucht was een nachtmerrie, die ons voor de kampioenschappen kansloos maakte. Freek en José klokken met één module, maar dat is een exclusieve mogelijkheid, die alleen Tauris biedt. Op een gegeven moment werkten we met twee afzonderlijke module’s, die in de vereniging als reserve aanwezig zijn. Dat zorgde ook voor stress en ongemak. Op de laatste vluchten met name. De eerstgetekende van Freek op het eerste hok, dook als een komeet via het achterste hok naar binnen. Daar liggen de antenne’s van José. Die herkennen de duif van Freek niet. Je ziet dat vanuit het prieeltje op een afstand van twintig meter gebeuren en denkt meteen aan een wederom haperend systeem. Je gaat resetten door de stekker eruit te trekken en de letters snappen er niets meer van. Je rent vervolgens naar het achterste hok, pakt de duif, houdt die boven de antenne, die geen constatering veroorzaakt en ziet dan tot je verrassing, dat het de eerstgetekende van Freek uit hok 1 is. Het omgekeerde gebeurde ook. Een duif van José die pardoes in het verkeerde hok duikt en daar niet herkend wordt. Het zorgt voor tijdverspilling, ergernis en stress. Dat nooit meer, nam ik me heilig voor. Gewoon één module en antenne’s die zowel de duiven van Freek als José herkennen. Als je verandert van kloksysteem, wil je de vrijwilligers in de vereniging niet in verlegenheid brengen. Dan overleg je. Bij SVT zorgen Annet, Dick en Albert voor het uitlezen van de module’s en het maken van voorlopige uitslagen, meteen na het afslaan. Ik ga terug naar mijn aangepaste Tauris, plaats slecht één antenne per klep en zal zo nodig een versterker benutten. Hoop, dat we dan in 2026 probleemloos kunnen klokken.  

Attractie

Het afgelopen jaar namen we met twee duifjes deel aan de NoordWest-Veluwe competitie. Gertie van ’t Hof haalde ons over. “Net iets veur joe”. We wonnen de inleg royaal terug en besloten om ook in 2026 mee te doen. De AS Croatia OLR was geen vetpot, ondanks de plaatsen 6 en 20 in de finalerace van ruim 500 km. We moeten er als team nog over beslissen, maar ik denk dat we weer zes duifjes gaan sturen. Het zorgde na het vliegseizoen voor reuring en spanning en het levert ook informatie over de kweekwaarde van je duiven. Op dit moment zijn er zeventien koppels eieren verlegd naar de voedsters. Komende week zullen de kweekduiven opnieuw leggen en deze ronde zelf grootbrengen. In principe moet ik dan genoeg jongen hebben voor mezelf en de NW-Veluwecompetitie. Daarna gaan we dit ritueel herhalen. Opnieuw overleggen en dan de kwekers hun tweede, c.q. vierde ronde zelf groot laten brengen. Hiervan gaan er dertig naar José, zes naar Kroatië en de overigen gaan weg op bonnen en andere verplichtingen.

Kwekers

Dit seizoen krijgen alle kweekduiven dezelfde kansen. In alle koppels hebben we vertrouwen. Diverse beloftevolle duifjes haalden de status van kweekduif niet. “Uno”, met twee eerste prijzen, “Cora” (1^e asduif kring snelheid), “Lampje” (1^e asduif) en “Rina” (Teletekst), fungeren dit jaar als voedster, net als twee stoere kleinzonen van “Murphy’s Law”. Het is een luxe-probleem. Het afgelopen jaar schoven we vijf bewezen junioren door naar het kweekhok. We wilden minder kwekers, dus moesten we heel streng kijken naar het rendement van elke kweekduif en duiven degraderen tot voedster, of verwijderen. Komend jaar wil ik nog strenger selecteren, want nu ik ouder word wil ik geleidelijk minder duiven gaan houden.

Pedigree

Een kweekhok met uitsluitend regio- en kringwinnaars, aangevuld met 1^e asduiven in groter verband, is het ultieme droomscenario. Vooraf weet je, dat daar bij nader inzien, toch duiven tussen zullen zitten met weinig of geen kweekwaarde. Ook wil je niet allemaal verwante duiven op het kweekhok, al is het opbouwen van een eigen stammetje alleen mogelijk met onderlinge verwantschap. Soms kom je aan duiven met een gedroomde afstamming en louter bewezen toppers in het voorgeslacht. Dan doen we concessies. Zo’n duifje gaat dan tegen het beste (liefst wat ingeteeld) van onszelf. Een voorbeeld is een duivinnetje met het beste van Heremans en WdB in de aderen. Opa is “New Euro”. 1^e  Duitse Olympiadeduif jong in 2015 en bewezen kweker bij Eijerkamp, met dochter “Euro”, die toen tegen dochter “Olympiade” stond.  Als moeder een dochter van “Olympic Hans”, ook een bewezen Eijerkampkweker, die gepaard stond tegen kind van “Olympic Hurricane” met zijn eigen dochter. Een jong uit dit duifje werd 6^e in As Croatia. Een aanbeveling, in combinatie met de pedigree, om het duifje een kans te geven op ons kweekhok. Om verder te komen en op z’n minst stand te houden, heb je “fris” bloed nodig. En …. een vlijmscherp mes, want de meeste dromen zijn bedrog!  Maar…. wel steeds op zoek!

Gezelligheid

Duivensport in teamverband heeft talrijke voordelen. José houdt niet van duivenfeesten en prijsuitreikingen. Ik hoef echter nooit alleen. Rini ging in het recente verleden mee naar de kringfeestmiddag en naar het “biefstukkenfestijn” van de SuperFondClub in Kootwijkerbroek. Albert ging onlangs bij hoge uitzondering mee en ook Jaap is in het verleden wel mee geweest. Sander houdt van gezelligheid en sociale contacten en op hem kan ik altijd terugvallen om als “José” en chauffeur te fungeren. Het bijzondere van mijn teamgenoten is, dat ze allemaal wel minimaal 50 postduiven op hun eigen hokken hebben. Op Albert kan ik terugvallen, als we iets organiseren, zoals onlangs de duivenquiz begin januari. Ook als het om constateersystemen en onze site gaat, is Albert de aangewezen persoon en redder in nood. Sander is erg enthousiast en onze jongste telg, Jaap al zestig jaar een duivenvriend en Rini ken ik nog langer als voormalige buurjongen. Rini is zonder meer de trouwste letter. Als hij er niet is, gaat bij wijze van spreken de vlucht niet door. Samen deelnemen en kosten delen in de AS Croatia, samen naar feesten, samen de vluchten beleven, samen kweken en samen ouwehoeren en lief en leed delen. Voor mij is duivensport zonder team om me heen ondoenlijk en niet voor te stellen! (wordt vervolgd)