Woensdag 26 september was de uitreiking van de prijzen van de Isendoorn
Competitie.  Een beetje gecompliceerd was dat wel. Leerlingen gaan op uitwisseling, gaan verhuizen of wisselen van school. Ook het opsporen van leerlingen in een klas is niet altijd eenvoudig, vanwege verschillende vakken en profielen.  Toch lukte het om 4 leerlingen hun prijs te overhandigen met applaus van de klasgenoten. Ook lukte het om deze leerlingen samen op de foto te krijgen met hun gewonnen prijs. “Het zijn allemaal meisjes”, merkte Albert scherpzinnig op, toen hij de foto’s zag. Dat klopt. Toen ik het idee voor de competitie lanceerde in het voorjaar, reageerden vooral de meiden enthousiast. Logisch dus, dat de prijsuitreiking overwegend een vrouwenaangelegenheid werd. Vrijwel dagelijks zijn er meisjes, die informeren naar de duiven. Jongens doen dat veel minder.

Susan Nijkamp is de winnares geworden van de Isendoorn Competitie. Ze verblijft voor een jaar in Texas, maar volgde via de site de verrichtingen van haar “Homer”.  Als ze volgend jaar terug is in Nederland wil ik haar een ingelijste foto van haar duif overhandigen. Dat doen we dan in ijssalon Talamini in Zutphen.
Hidde Schultze noemde zijn duif naar het radioprogramma dat hij vaak verzorgde in “de Noordkaap”.  Ik wil mijn duif  “High School Radio” noemen, zei hij. Alleen voorzag hij problemen, want zijn ouders hadden verhuisplannen.  Zijn prijs is inmiddels opgestuurd naar Oldemark.

Joyce Elshof wint de derde prijs. Aan haar duif kleeft een voorgeschiedenis.  Joyce stond vorig schooljaar bij meerdere docenten bekend als “recalcitrant”.  Daardoor belandde ze min of meer regelmatig buiten de klas. Als facilitair medewerker op “de Noordkaap” had ik daar mee te maken.  Joyce is een stoere meid, die succesvol is in een vechtsport. Als ze eruit gestuurd werd, moest ze zich vaak bij mij melden. Dikwijls was er geen afdelingsleider en dan probeer je zelf een originele invalshoek te vinden om de dialoog gaande te houden en haar te stimuleren om te werken aan haar gedrag in de klas.  Zo beloofde ik Joyce om een duif te zoeken die overeenkomsten had met haar en die dan “Joyce” te noemen, mits ze zou werken aan haar opstelling in de klas. Dat vonden we beiden een goed idee. Alleen lukte het aanvankelijk niet om een stoere en sterke duivin te vinden met overeenkomsten in gedrag.  De ’26 werd het uiteindelijk. Joyce was echt trots op haar duifje en informeerde er telkens naar.  Vriendin Victoria was dat opgevallen en zei vroeg of ik ook een duif “Victoria” wilde noemen. Dat deed ik en Joyce en Victoria brachten me geluk, want beide duifjes presteerden prima! “Joyce” won 8 prijzen en “Victoria” werd 3e duifkampioen natour.

Dirkje Nap wint met het nestbroertje van “Joyce” de vierde prijs. Haar “Domino” won 7 keer prijs en was twee keer de eerste duif op het hok.  Sophie Vonk, die meerdere tussenuren had en daardoor mist op de foto, won met “Charly” de vijfde prijs.  Eigenlijk ging ze voor “Charles”, maar dat was geen goede naam voor een duivin! “Charly” was de beste testduif van 2012 en werd gekweekt door Henk Berentsen uit Warnsveld.

De eerste taartwinnares met een eerste prijs werd Zoe Bouwmeester met haar “Ducky Duck”.  Evita Verhey won met haar “Pip” zelfs twee taarten.  De grote taart voor de kringzege op Grimbergen werd opgesneden voor vriendinnen en klasgenoten. De kleine taart die ze won met de clubzege op de laatste natourvlucht Peronne, was voor de familie thuis.  “Pip” was met twee overwinningen een succesvolle “testduif”, die gekweekt werd door GOU-voorzitter Bram Scherpenzeel uit Twello. Ook Susan Nijkamp won met “Homer” een grote taart vanaf Quievrain. Dat wordt volgend jaar afgehandeld!

“Homer”, “Ducky Duck”, “Beyonce”, “Joyce”, “Domino” (allen gekweekt door Albert!),  “Pip” en “Charly” verhuizen naar ons gezamenlijk kweekhok in Twello. Albert zwaait hier de scepter.  In 2013 krijgen we dus kleine “Homertjes”, “Ducky Duckjes” etc.
De overige duiven van 2012 krijgen veelal een nieuw baasje.  Dennis Koers, een enthousiaste herstarter met postduiven, heeft inmiddels elf van onze duiven in de Isendoorn Competitie op zijn hok!  Diverse andere liefhebbers hebben zich gemeld en de verwachting is, dat ons hok in Gietelo in oktober helemaal leeg komt!   Dat is beter voor mijn allergie, want de duiven beginnen stevig te ruien en dat geeft veel stof!  Voor de meerderheid van de lichting 2012 volgt er dus een toekomst als vlieg- of kweekduif op een ander hok.

Volgend jaar beginnen we weer met een schone lei.  Ik wil alle kwekers van duiven nogmaals bedanken voor het in mij gestelde vertrouwen en voor de prettige samenwerking.  Alle leerlingen die een duif een naam gaven wil ik eveneens bedanken voor hun spontaniteit, het meeleven met de duiven en voor de gezelligheid die dat opleverde.  Tenslotte dank ik Henk Berentsen voor de spontaan beschikbaar gestelde taart, Bas van Talamini Zutphen voor de geschonken ijsbonnen, Paolo voor het maken van foto’s en Albert voor zijn enthousiaste “sitewerk”.  In het Isendoorn kwartaalnieuws (half december) lees je er meer over!

Met supersnelle Morlincourt eindigt seizoen 2012

Dertig duiven korfden we in te Gorssel voor de allerlaatste stuiptrekking van het seizoen, die alleen nog telde voor de SuperFondClub GOU.

Het was prachtig vliegweer en daar profiteerden de duiven optimaal van.
Om 09.00 uur klonk het startsein voor ruim 360 kilometers met kalme westenwind.
Om 13.13.57 uur arriveerde de eerste duif, die volgens Jose helemaal verkeerd kwam en tegen de wind in, ineens op de klep landde. Het bleek “Marlous”.  Op een jong van veertien dagen overtrof hij zichzelf.Achttien seconden later volgde “Noel”, opnieuw uit het noordoosten. Daarna volgde radiostilte. Vervolgens arriveerden “Ducky Duck” en “Beyonce”, de nestzusjes van de tweede ronde en volle zussen van “Homer”.”Homer” zelf hadden we niet meegegeven, na het verspelen van “High School Radio” vorige week. Kwestie van geen risico willen lopen. Als vijfde duif volgde “Ozzy”. Vervolgens vielen de duiven als zand in luttele minuten. De meesten arriveerden in prachtige glijvlucht uit … het noordoosten. Wat ze daar te zoeken hadden zal altijd een raadsel blijven en dat is ook het mysterie van de sport, maar eigenlijk weet je dan al, dat ze niet vroeg (lees: te laat) zitten.

Een goed uur na de eerste duif waren er 28 van de 30 thuis en toen we om 15.30 uur thuis kwamen van het uitlezen van de module in Gorssel, waren ze allemaal thuis. Toch waren er gemengde gevoelens, want bij sommige liefhebbers waren de duiven werkelijk ongelooflijk hard gekomen.  Vervolgens maakte ik me op om naar Twello te gaan. “Steeds Verder” had de prijsuitreiking van het voorbije seizoen in combinatie met een bbq.
Ik kon het echter niet laten om de baadbad te vullen met lauw water en de duiven los te laten. Toen ik de auto een kwartier later startte om naar Twello te rijden, lagen vrijwel alle duiven gestrekt en met opgezette veren in het zonnetje op te drogen van een verkwikkend bad.
Alles vlot thuis, geen goeie uitslag, maar wel een goed gevoel als je duiven op zaterdagmiddag zo lekker ontspannen na een krachtsinspanning. ’t Is mooi geweest, denk je dan en vervolgens geniet je van een genoeglijk samenzijn in de club waar diverse mensen onder de bezielende leiding van clubvoorzitter Jan Groot Koerkamp de eer krijgen die ze na een intensief vliegseizoen verdienen.

Ik wist toen al, dat het voor ons geen mooie uitslag zou worden. Daarvoor was het spel van Hans en Evert Jan Eijerkamp te verpletterend. De Eijerkampen klokken hun eerste duif om 13.08 uur en binnen een kwartier hebben ze er 48 van de 81 thuis!  Moet er nog zand zijn? 
Dergelijke uitslagen houden je als liefhebber nederig en ze maken je duidelijk, dat je nooit streng genoeg kunt selecteren. Het was over de gehele linie een razendsnelle vlucht met voor ons eigenlijk maar twee duiven goed op tijd en slechts vijf duiven prijs.
In de SFC gaat de zege naar Wulf van Laar uit Elst, met Hans en Evert Jan Eijerkamp op plek drie. Het concours staat precies een kwartier open met alle 48 genoemde duiven van Eijerkamp prijs, wat in mijn ogen een geweldige prestatie is.

Zelf scoren we met 5 duiven prijs een “magere” uitslag:

1. “Marlous”       896,7
2. “Noel”          853,3
3. “Ducky Duck”    375,0
4. “Beyonce”       119,6
5. “Ozzy”           81,5

Klik op het overzicht voor de leesbare versie!

Daarmee is de eindstand bekend. Binnenkort volgt de prijsuitreiking. Dat wordt nog een crime.  Enkele dagen geleden kregen we een mailtje van de naamgeefster van “Homer”.  Susan zit daar voor een jaartje in Texas in het kader van een uitwisseling.  Ze was blij verrast om te zien dat “haar duif” zo goed gepresteerd had. Ook Hidde, die “High School Radio” van haar naam voorzag, zit niet meer op onze school nu hij met zijn ouders verhuisd is naar Steenwijk.  Ik weet trouwens niet, of Hidde ons volgt. Bij deze roep ik hem op een levensteken te geven. Dat kan via het gastenboek van de site, maar ook via “freekwagenaar@planet.nl“.  Hidde verzorgde vorig schooljaar in de eerste pauze wekelijks een radioprogramma in de Noordkaap onder de naam “High School Radio”.  Susan en Hidde zullen we dus als nummer 1 en 2 missen bij de prijsuitreiking.
Ben benieuwd of de overige prijswinnaars ook uitgevlogen zijn??? 
Binnenkort volgt er nader bericht!

De resultaten van het jonge duivenseizoen 2012 zijn bekend.
 
Binnen “Steeds Verder” zijn we 1e aangewezen kampioen en keizerkampioen geworden. Ook is onze “Homer” met grote voorsprong 1e duifkampioen geworden. Het was vanaf het begin een spannende strijd. Jan de Ruiter uit Teuge is een landelijk bekende speler en groot kenner en Martin & Joke Geven uit Bussloo zijn ware tovenaars in het spel met de jonge duiven. Op alle grote (inter)nationale podia stonden zij reeds. Tenslotte is Hillie Romein een niet te onderschatten tegenstander met hoksoigneur Cor Buis aan het roer en zoon John als rechterhand. Het voordeel van enkele zeer sterke spelers binnen een club, is dat door de onderlinge concurrentie de club in kring- en regioverband vaak toonaangevend wordt. In Brummen zien we dat ook. Eijerkamp is een professionele, grote en sterke speler. Wie hen partij wil bieden, moet superduiven hebben. Clubgenoten als Jan Rademakers en Alwin Petrie slagen er desondanks regelmatig in om Eijerkamp voor te zitten! Door de investeringen in steeds betere duiven, de topverzorgers en de medische begeleiding, hebben Hans en Evert Jan Eijerkamp de kring Zutphen beresterk gemaakt. Zij zetten de toon en wie hen wil verslaan moet op alle fronten top zijn.

Zelf zie ik het als een uitdaging om de strijd aan te gaan. Binnen de club zijn de verhoudingen gelukkig gezond. Als de duiven moeten arriveren is het ieder voor zich en gaat het op het scherpst van de snede. Als de kruitdampen zijn opgetrokken worden de winnaars gefeliciteerd en zijn concurrenten weer collega’s en duivenvrienden.
Voor beginnende duivenliefhebbers is het niet gemakkelijk om de aansluiting te vinden. Het overhouden van jonge duiven is soms al een crime, laat staan het prijsvliegen. Daarom bied ik, na overleg met de oorspronkelijke fokker, een deel van mijn jaargang aan beginnende en jeugdige liefhebbers aan. Gewoon gratis. Aan enkele clubgenoten heb ik al duifjes toegezegd. Ik ben er heel duidelijk in. Duiven waaraan ik heel veel plezier heb beleefd, gun ik een plekje op ons gezamenlijk kweekhok. Nietsnutten en matig gebouwde duiven worden geruimd en wat redelijk gepresteerd heeft en goed gebouwd is, gun ik een tweede leven elders. Na 15 september maak ik schoon schip. Dat is beter voor mijn gezondheid. Wie dus belangstelling heeft, moet zich melden!

Voor de natourvlucht Peronne van gisteren, had ik 30 jonge duiven geselecteerd. Donderdagavond werden ze ingekorfd en de weersvooruitzichten waren schitterend.
Het leek me leuk om het seizoen binnen de club af te sluiten met een mooie uitslag. De duiven zaten nog goed in de veren, waren levendig en trainden behoorlijk.
Vanwege mist en inversie gingen ze om 9.30 uur van start voor ruim 336 kilometers. Samen met Jose en Rinie Vos stonden we rond 13.15 uur op de uitkijk. Om 13.28 uur zag Jose als eerste uit het zuidoosten een duif naderen. Een donkerkraswitpen. Waarschijnlijk onrustig geworden door rondcirkelende buizerds onderbrak ie de landing om nog een extra ronde te maken. Ik meende “Victoria” te herkennen, die het op de natour prima doet. Het bleek echter “Pip” te zijn. Om 13.29 uur werd ie geconstateerd. Vervolgens gingen er vijf minuten voorbij. Toen arriveerden er uit verschillende richtingen vrijwel gelijktijdig vijf duiven, die in een kort tijdsbestek geconstateerd werden. Daaronder broer en zus “Joyce” en “Domino”, die heel regelmatig presteren en zich daarmee verzekeren van een plekje op ons kweekhok. Ook “Victoria”, vorige week nog getekend, zat erbij en de nestbroers “Willem” en “Sammie”.

Van de 30 ingezette duiven spelen er 19 prijs.

1. Pip           986,5
2. Victoria      927,9
3. Joyce         923,4
4. Sammie        918,9
5. Willem        914,4
6. Domino        909,9
7. Beyonce       837,8
8. CupCake       788,3
9. Hickstead     680,2
10. Tommie       653,2
11. Ducky Duck   531,5
12. Aaltje       527,0
13. Charly       373,9
14. Homer        360,4
15. Tweety       306,3
16. Coco         202,7
17. Billie       193,7
18. Hendrikus    189,2
19. Giyo         184,7

“Pip” wint in de club de 1e prijs en dat levert de naamgever dus een taart op. Het is de tweede keer, dat “Pip” de zege boekt. De vorige keer was het tevens de 1e prijs in de kring. Nu is dat de 4e prijs in de kring. “Victoria”, “Joyce”, “Sammie”, “Willem” en “Domino” klasseren zich binnen “Steeds Verder” binnen de top 10, dus onze doelstelling om te eindigen met een mooie uitslag is ruimschoots gerealiseerd. Wel is er een schaduwzijde aan de vreugde. “High School Radio” (tweede getekende en tweede in het algemeen klassement) keerde niet terug. Ook “Twitter”, die prima presteerde, is spoorloos.

Klik op het onderstaande overzicht voor de originele grootte!!

Komende week wil ik, als de weersvooruitzichten niet abominabel slecht worden, inkorven in Gorssel. De SuperFondClub Gelders Overijsselse Unie organiseert dan haar laatste vlucht vanaf Morlincourt. Zeker is, dat “Homer” niet meer mee gaat. Welke duiven meegaan, bepaal ik op de inkorvingsdag en dat is komende donderdag. Tot de volgende aflevering!

Quievrain wordt een meevaller en Mantes la Jolie valt niet tegen

Prachtig vliegweer op zaterdag 1 september. Om 8.30 uur ging Mantes la Jolie (472 km)  van start en om 9.30 uur klapten de deuren open in Quievrain (260 km).
Na het installeren van de antennes en het schoonmaken van de hokken, zocht ik afleiding in tuinwerkzaamheden. Het knippen van de ligusterheg is zo’n klus waarbij je lekker kunt wegdromen en ontspannen als remedie tegen de zenuwen.  Rond 12.15 uur draaide de auto van “muskusrattenvanger” en duivenvriend Rinie Vos de oprit op.  De oprit lag bezaaid met vers gesnoeide liguster, maar ik besloot om dit op te ruimen na de aankomst van Quievrain. Ik had uitgerekend, dat de duiven bij een snelheid van ongeveer 80 km per uur van Quievrain rond 12.45 uur zouden arriveren.  Zo rond 12.30 uur liepen we naar het bordes achter de schuur om beter uitzicht te hebben.  We genoten van een prachtige blauwe lucht met vrijwel onbeweeglijke witte wolken. Ideaal vliegweer en een voor mens en dier aangename temperatuur van rond 20 graden.
We hadden 18 duiven ingezet voor deze vlucht, met “High School Radio” en “Victoria” als vaandeldragers.  Om 12.44 uur viel uit het niets “Charly” uit de lucht.  Dat verbaasde me, want ze had net ’s middags voor de inkorving haar tweede eitje gelegd. Vlot wipte ze op de spoetnik en snel zocht ze haar nestje op. Nog geen minuut later arriveerde de tweede: “Tommy”.  Dat was een nog grotere verrassing. Hij zat een week eerder nog bij Matthijs in Veenendaal en kwam pas vorige week zaterdag retour.
Ik had wel gezien, dat hij vrijdagmiddag het territorium van “Vladimir” had ingepikt en driftig koerde om “Saartje” bij zich te roepen. Hij was sinds enkele uren smoorverliefd en dat voor het eerst in zijn leven. Toen ik hem uit zijn donkere liefdesnestje oppakte, voelde hij opgezwollen aan. Zijn borstvlees was prachtig rose en zijn pootjes waren warm. “Die komt morgen als eerste” riep ik tegen Jose toen ik hem in de mand zette. Het leek me echter niet verstandig hem getekend te zetten, want voor hetzelfde geld zou hij terug kunnen gaan naar Veenendaal …..”Victoria”, die tien dagen zat te broeden, arriveerde om 12.45 uur en tien minuten later waren er 12 geconstateerd en weer twintig minuten later waren ze allemaal thuis.  Dat is prettig, want als je zit te wachten op de duiven van Mantes la Jolie is het heel vervelend als er een laatkomer van een eerdere vlucht voor verwarring en teleurstelling zorgt.

Achteraf viel het resultaat van Quievrain 100% mee.  Van de 18 ingezette duiven 12 prijzen en beginnend in de club met 2,3,6 (aangewezen duif!), enz.  De overwinning in club en kring gaat naar de geweldige “72” van Jan de Ruiter uit Teuge.

1. Charly             988,0
2. Tommie             976,0
3. Victoria           934,1
4. Beyonce            856,3
5. Odie               841,3
6. High School Radio  820,4
7. Joyce              670,7
8. Aaltje             544,9
9. Bruno              506,0
10. Sammie            497,0
11. Noel              449,1
12. Coco              377,2

Na een bemoedigend begin, liepen we rond 14.15  uur de tuin in om de komst van de Mantes la Jolie-gangers af te wachten.  We hoefden niet lang te wachten, want om 14.24 uur arriveerde uit het niets “Domino”.  Een vrijgezel, net als “Homer”.   Onze gedachten gingen vooral naar onze topfavoriet.  Binnen de vereniging en in de kring Apeldoorn was hij al bijna niet meer in te halen voor het duifkampioenschap, maar voor de regio (24 clubs)  en voor de afdeling GOU (bijna 100 verenigingen) moest hij wel opnieuw scoren om zijn hoge positie te handhaven. Precies om 14.30 uur arriveerde andermaal uit het niets een duif.  Toen hij een ererondje leek te maken, zag ik in een reflex dat het “Homer” was.  Snel liep ik naar het hok, want “Homer” is geen vlotte binnenloper.  Bij afwezigheid van andere duiven wipte hij nu gelukkig vlot op de klep, waar een als muziek in de oren klinkend piepje zijn registratie bevestigde. Jose viel me om de nek en ik balde de vuist naar Rinie. 
Voor ons is “Homer” wat “Messi” is voor Barcelona. Elke keer als hij arriveert ben je opgelucht en blij!  Als we de twee duiven melden op de site van “Steeds Verder” zien we dat Martin & Joke Geven met aankomstenom 14.17 en 14.20 uur een dubbele zege gaan boeken in de club. We gunnen onze duivenvrienden de zege en vieren ons eigen feestje!

Mantes la Jolie 2012 zal voor ons de boeken ingaan als een geslaagde vlucht. Geen superuitslag, maar met de plaatsen 3, 6 (“Homer” natuurlijk als eerstgetekende) en 10 in de club, kunnen we goed leven.  Ook in de kring wederom een top 10 notering voor “Homer” en daarmee blijft hij in de race voor het duifkampioenschap in club, kring, regio en afdeling. 
Over enkele dagen zullen alle eindstanden bekend zijn, verwacht ik. Binnen club en kring is hij met afstand de beste, maar in regio- en afdelingsverband is de concurrentie zwaarder en is het afwachten hoe ver hij komt.  Van de 20 ingezette duiven, spelen er in de kring 10 prijs:

1. Domino            954,0
2. Homer             919,5
3. Pip                  850,6
4. Tweety           804,6
5. Zeno               701,1
6. Ozzy                540,2
7. CupCake          310,3
8. Giyo                206,9
9. Happy Bird       160,9
10.Hendrikus         46,0

Klik op het plaatje voor de originele weergave

Volgende week spelen we de natourvlucht (oud en jong samen) Peronne, een week later de allerlaatste krachtmeting t.w. Morlincourt voor de SuperFondclubGOU.  Welke duiven eindigen in de top 5 van het algemeen klassement?  “Homer” en “High School Radio” hebben als enigen nog niet gemist en lijken zeker van een hoge klassering. “High School Radio” zit volgende week een dag of tien te broeden en dat is een ideale neststand voor een duivin!  Ook “Saartje” , “Ducky Duck” en “Charly” hebben komende week een vergelijkbare neststand en op papier goede kansen voor een mooie klassering. Tot volgende week!

P.S.  Lang niet iedereen is van deze competitie op de hoogte. Stuur leerlingen die je kent een mailtje, of vertel het ze.  Voor compagnon Albert, die deze site beheert, is het leuk als iemand een berichtje achterlaat in het gastenboek. Stel je vragen of vertel wat je ervan vindt en de leerlingen die een taart gewonnen hebben moeten even laten weten welke taart ze het lekkerst vinden.  Doen!

D-day nadert!

Het is vrijdag 31 augustus. Gisterenavond heb ik 20 duiven ingekorfd te Twello voor de laatste jonge duivenvlucht Mantes la Jolie. Dik 450 kilometers! De afgelopen week hield ik de weerstations in Frankrijk, Belgie en Nederland in de gaten. Er wordt redelijk vliegweer voorspeld. Gematigde temperatuur en weinig wind die overwegend noordwest lijkt te worden. Bij het voeren hou je daar rekening mee. Zowel de samenstelling als de hoeveelheid is van belang. Extra mais, pinda’s, kaas/ schapenvetkorrel e.d. De mogelijkheden om de duiven twee keer per dag te trainen worden beperkter. Enerzijds worden de dagen korter en anderzijds moet je om 7.30 uur naar school.
Echt enthousiast trainen wilden ze niet. Ik gaf ze gewoon ’s ochtends de vrijheid en Jose, die de afgelopen week nog vakantie had, sloot de schuiven van de spoetniks rond het middaguur. De duiven scharrelen dan wat in de tuin. Pikken aan oregano en bieslook en vliegen regelmatig op, als er roofvogels in de buurt zijn. Vooral sperwers zorgen voor “reuring”. Regelmatig wordt er een mus of ander vogeltje geslagen, de duiven lijken vooralsnog buiten schot te blijven. Met dank aan de roofvogels trainen de duiven toch! Vooral voor de duivinnen is dat goed. “Wiesje” bijvoorbeeld broedt zo fanatiek, dat ze nauwelijks van haar nestje te slaan is. ’s Ochtends als ik de hokken schoon maak, jaag ik alle duiven naar buiten. Broedende duivinnen worden van het nest gepakt en naar buiten gegooid. Vaak sta ik dan een tijdje met de vlag te zwaaien, om ze te verplichten te trainen. “Wiesje” laat zich na twee verplichte rondjes met ware doodsverachting uit de lucht vallen en glipt dan in een vloeiende beweging door de op een kier staande deur om vervolgens naar haar nestje te rennen. Een echt moedertje. Ook “Hickstead” en “Twitter”, die op een klein jonkie zitten, hebben maar een doel voor ogen: naar het nest. De afgelopen week kwam ook “Ducky Duck” op eieren. Aanvankelijk had ze een relatie met “Snoepie”. Toen die coli kreeg en in de ziekenboeg belandde, begon ze te scharrelen met “Tweety”. Toevallig zijn dat Belgen van Natural en “schimmels”. Toen “Snoepie” vorige week ontslagen werd uit de ziekenboeg, zag hij met lede ogen, dat “Tweety” zijn liefje had ingepikt. Vanaf dat moment ontstond een interessante situatie. “Ducky Duck” maakte haar twee lovers om beurten het hof. Twee vaders voor haar toekomstige kinderen leek haar een mooi vooruitzicht. De onderlinge jalouzie tussen “Snoepie” en “Tweety” is enorm, vooral nu de eitjes gelegd zijn in het territorium van “Tweety”. Als “Tweety” even weg is, zit “Snoepie” samen met “Ducky Duck” op het nest. Een koddig gezicht. Gisterenavond heb ik “Tweety” ingekorfd voor Mantes la Jolie. “Snoepie” bloeit nu helemaal op natuurlijk. Vanavond worden alle nog op het hok zijnde duiven ingekorfd voor Pommerouel of Quievrain. Het zijn twee stations die dicht bij elkaar liggen. Zaterdagmorgen vermeldt teletekstpagina 861 (SBS 6) de ware losplaats en natuurlijk het tijdstip van lossen. We zien wel. Door de twee verschillende inkorfmomenten verandert de pikorde op de hokken. Sommige duiven fleuren helemaal op, als op donderdag een plaaggeest of rivaal is ingekorfd. Daar probeert het baasje rekening mee te houden en van te profiteren. Gisteren zijn dus 20 duiven ingekorfd voor ruim 450 kilometers. Vanavond gaan de overige 18 voor een concours van ongeveer 250 kilometers op weg. Het hok is dan helemaal leeg. De baas zorgt dan voor de kleine jonkies. Ik maak een holletje in de composthoop. Hierin zit 90% paardenmest die flink broeit. Het holletje bekleed ik met haverstro en op die manier blijven de kleine jonkies op temperatuur. Geen gedoe met broedmachines, gewoon simpel. Vlak voor thuiskomst van de duiven leg ik warme eitjes en kleine jonkies op hun plek in het hok en als dan de ouders gemotiveerd thuiskomen, voeren ze hun kroost meteen en hebben we voor volgende week weer nieuwe neststanden om de duiven gemotiveerd te houden.

Morgen is het D-day. Wie wordt onaangewezen, aangewezen en duifkampioen van club, kring en regio? Als “Homer” morgen echt vroeg als eerste arriveert op mijn hok, ben ik kanshebber voor alle titels. Er zijn echter nogal wat kapers op de kust. In mijn eigen club zijn Jan de Ruiter uit Teuge en Martin & Joke Geven uit Bussloo echte specialisten met jonge duiven. We ontlopen elkaar in de punten heel weinig. In de kring Apeldoorn heb ik o.a. te maken met Hein van de Haar uit Vaassen en Bertus v.d. Esschert uit Welsum, die hun duiven uitstekend aan de gang hebben. In regio 2 heb ik o.a. rekening te houden met Johnny Paliama uit Deventer. Hij heeft een duif die in het algemeen klassement “Homer” voorbij ging voor het duifkampioenschap. Ook met liefhebbers uit Zwolle valt niet te spotten en dan zijn er natuurlijk de grote kanonnen uit de kring Zutphen. Te denken valt aan Marcel Sangers/ Paul Ung als professionals, die op vluchten van dit kaliber vaak een klasse apart zijn. Ontzag heb ik voor nog zo’n landelijke topper als Alwin Petrie uit Cortenoever. Deze tovenaar in het jonge duivenspel is ook kanshebber, net als voormalig kroegbaas Jan Rademakers uit Brummen, die met hulp van ex-Eijerkampsoigneur Piet Schrijvers dit jaar weer geweldig presteert met de jonge duiven. Appie Jurriens uit de Hoven mag in het rijtje kanshebbers beslist niet ontbreken. Strijd moet er zijn en spanning. Dat maakt de duivensport tot de mooiste sport die er bestaat, zei wijlen bakker Jan Littink uit Wilp altijd. Het ziet ernaar uit dat we morgen echt “duivenweer” krijgen. Weinig wind, maar wel wind opzij of van voren en gematigde temperaturen met af en toe zon. Een ideaal weertype voor de beslissende laatste jonge duivenvlucht.

Welke duiven staan “getekend”? Ik dacht aanvankelijk aan “Twitter” en “Hickstead”. Duivinnen met een jong van een dag of zes zijn bijna altijd super gemotiveerd. “Twitter” is wel regelmatig, heeft nog niet gemist, maar is geen duif voor een kopprijs. Voor “Hickstead” geldt eigenlijk hetzelfde. “Wiesje” is zo gek als een deur, maar of ze het kan heeft ze nog niet laten zien. Op weg naar de inkorving denk ik toch aan “Homer”. De enige ster binnen mijn vliegploeg. Een echte “klasbak” die met een 20e, 6e, 2e en 1e plaats in de kring zijn sterrenstatus verdiend heeft. “Homer” zit echter in een dalende lijn qua prestaties.
De rui verloopt bij hem aan beide vleugels niet gelijk en hij gooide twee slagpennen tegelijk aan zijn rechtervleugel. Dan ga je twijfelen, want zoiets is een handicap. “Homer” is gewoon vrijgezel. Hij heeft geen aanwijsbare dingen om voor te vliegen, al wil hij graag baas spelen in de spoetnik van zijn afdeling. “Homer” is echter mijn oogappel, die me al veel plezier verschafte. Daarom verdient hij het als vaandeldrager te fungeren, naast “Twitter”. De rol van “Homer” is dus cruciaal zaterdag. Komt hij gewoon vroeg, dan gooi ik afhankelijk van wat de concurrentie doet, hoge ogen voor het aangewezen kampioenschap en … het duifkampioenschap. Ik ben echter realistisch genoeg om te beseffen, dat dan echt alles mee moet zitten en reken nergens op. Dan valt het nooit tegen.

Voor de korte vlucht die vanavond ingekorfd wordt, geef ik mijn vertrouwen aan “Victoria”. Ze zit strak al tien dagen te broeden met partner “Giyo”. Eigenlijk had ik haar voor Mantes la Jolie bestemd, maar ik zag haar over het hoofd. Geen nood. Als ze het goed doet morgen, is ze fris voor Peronne volgende week. “High School Radio” doet het uitstekend. Dit duivinnetje produceerde woensdag een “windeitje” en dan is het niet verstandig haar op een zware vlucht te zetten. Haar partner “Happy Bird” ging gisterenavond wel en nu is het even afwachten of ze in haar eentje blijft broeden op de kunsteitjes die ik haar gegeven heb bij afwezigheid van de doffer. Ook “Ducky Duck” kwam de afgelopen week op eitjes. Daarom spaarde ik haar en hetzelfde geldt voor “Charly”. De doffers “Tommie” en “Sammie” reden een scheve schaats op Peronne. Ze mogen vandaag hun zelfvertrouwen opvijzelen nu veel duiven op reis zijn, maar morgen moeten ze gewoon weer aan de bak! Er moet gewerkt worden. Ik reken morgen nergens op, maar hoop op twee mooie vluchten.

De spanning stijgt en we gokken op goed vliegweer.

De weersvoorspelling voor het zesde vluchtweekend laat ernstig te wensen over. Na een bloedheet weekend volgt nu een regenachtig weekend. Met de gezondheid van de duiven gaat het wat beter. Geen nieuwe coligevallen en de ziekenboeg is weer leeg! We vliegen Grimbergen, een luchthaven in Belgie op een afstand voor mij van 182 km en 732 meter. De vlucht behoort tot de categorie “natour” en oude en jonge duiven vliegen samen in concours. Ik beschouw het als een mogelijkheid om de duiven in conditie te houden voor de allerlaatste jonge duivenvlucht Mantes la Jolie van volgende week. Op dit moment doen we nog goed mee in de strijd om het kampioenschap van de kring Apeldoorn en van regio 2 van de GOU. Dit is een samenspel van 24 verenigingen uit de kringen Zutphen, Deventer, Apeldoorn en Zwolle. Mijn vereniging “Steeds Verder” uit Twello maakt deel uit van kring Apeldoorn.Leuk is dat de clubgenoten Jan de Ruiter uit Teuge en Martin & Joke Geven uit Bussloo tot de belangrijkste concurrenten behoren. In de strijd om het onaangewezen kampioenschap sta ik op de derde plaats, in het duifkampioenschap staat onze “Homer” op plek twee, achter een duif van Johnny Paliama uit Deventer en in het aangewezen kampioenschap gaan we aan de leiding. Bij het aangewezen kampioenschap gaat het om de punten van een van je bovenste twee “aangewezen” duiven.

Op vrijdagavond korf ik 36 duiven in. Alleen “Sammie” laat ik thuis. Hem heb in vorige week zondag opgehaald bij een liefhebber in Hengelo Gld. “Sammie” strandde op Peronne en kwam terecht bij een bijzonder attente meneer Engels in de omgeving van het Brabantse Deurne. Dankzij deze duivenvriend nam een vrachtwagenchauffeur en duivenhouder uit Hengelo de duif mee naar Hengelo. Samen met moeder haalde ik hem daar op.
Ook “Tommy” strandde op de vlucht Peronne. Een vijftienjarige postduivenhouder uit Veenendaal verzorgde hem. Deze Matthijs Gezel liet hem op mijn verzoek los, maar hij belde vrijdag. “Tommy” was vol goede moed vertrokken, maar keerde in eerste instantie terug bij Matthijs, waar hij in de dakgoot bleef zitten. Dat was vrijdag. Tot mijn verbazing keerde hij zaterdagochtend in alle vroegte op eigen kracht retour naar zijn hok in Gietelo! Van Peronne is dus alles thuis. Van “Puck” en “Flycano”, die weg bleven van Morlincourt, heb ik niets meer vernomen. Vooral het achterblijven van “Puck” is een aderlating. In haar zag ik een toekomstige partner voor “Homer”! Als ze opgegeven wordt, haal ik haar dezelfde dag nog op en elke dag kijk ik naar haar uit. Sinds gisteren heb ik dus weer 38 duiven.

Grimbergen ging zaterdagochtend tot mijn grote opluchting al om 08.00 uur los. Mijn gok om ze ondanks de slechte weersvoorspelling in te korven, pakte goed uit. Vrolijk fluitend maakte ik de hokken schoon, installeerde de antennes onder de kleppen en sloot de module aan. Er zat zuidwestenwind achter en dan kun je verrast worden. Ik rekende op snelheden van dik honderd kilometer per uur en hield rekening met een aankomsttijd rond 09.45 uur. Jose haalde moeder op voor de zekerheid en ik belde vriend Rinie Vos. Rinie is een oude buurjongen. We kennen elkaar al bijna een halve eeuw. Met hem ging ik vroeger ieder jaar kievitseieren zoeken in het voorjaar en we deelden toen al de passie voor postduiven. Rinie houdt zelf zijn hele leven al duiven, maar is niet aangesloten bij een club. Voor hem is het liefhebberij en voor de spanning van de vluchten komt hij bij vlagen bij mij kijken. Rond half tien stonden we op uit onze stoelen en begonnen gericht te turen in de lucht. Om 9.44 uur dwarrelde er ineens een duif op het hok. Waar ie vandaan kwam had niemand gezien. Tien tellen later weer een duif uit het niets. Om 09.44.28 uur stond de eerste geregistreerd. Twaalf minuten later hadden we er 19 binnen. Toen werd het rustiger en druppelden ze na. Veel duiven uit “de verkeerde hoek”. De meeste laatkomers vliegen te ver door in noordelijke richting en komen tegen de wind in terug.

Bij het melden op de site van “Steeds Verder” bleek de vroegste duif te zitten bij onze sympathieke clubgenoot Henk Blankestijn, die woont op “De Kar” onder de rook van Apeldoorn. Henk klokte om 09.40 uur. Ook Jan de Ruiter uit Teuge gaf ons wederom een lesje op 09.42 uur. Jan speelt een uitgekiend spel met zijn beste oude weduwnaars, maar heeft ook zijn jonge duiven uitstekend aan de gang. Achteraf zou blijken, dat hij zes duiven binnen een minuut klokt! We mogen echter terugkijken op een geslaagde vlucht. Van de 36 ingekorfde jonge duiven winnen er 19 hun prijs. ’s Avonds ontbreekt “Bruno”, maar zondagochtend meldt hij zich.
We kunnen rustig toewerken naar de laatste reguliere jonge duivenvlucht Mantes la Jolie. Waarschijnlijk zoek ik donderdagavond de 10 beste kanshebbers uit voor de beslissende, zware vlucht vanaf Mantes la Jolie en gaan de overige 28 stuks op vrijdagavond naar de natourvlucht Quievrain. Voor de Isendoorn Competitie is de strijd nog niet beslist! Een week later gaan ze zo mogelijk allemaal naar Peronne. Deze vlucht telt nog voor de “Fondclub IJsselstreek”
Nog een week later de vrije vlucht Morlincourt, die telt voor de “SuperFondclub GOU”. Dus nog drie weekeinden en vier concoursen te gaan. Ik hoop dat ik nog een vierde taart kan uitreiken. Op alle fronten is de strijd nog open. Of we nog vuurwerk mogen verwachten van onze “Homer” durf ik niet te voorspellen. Afgelopen week zag ik, dat hij twee slagpennen tegelijk gegooid had. Een teken van gezondheid, maar …. ook een handicap.
“High School Radio” staat op punt van leggen. Ook “Ducky Duck” en “Saartje” zitten tegen de leg aan. Ik ben heel benieuwd wie de komende drie weken naar voren komen. “Willem” behoorde tot mijn favorieten, maar bakte er vier weken op rij helemaal niets van. De laatste twee vluchten pakt hij prijs en lijkt hij in vorm te komen. Datzelfde geldt voor “Saartje”. Duiven krijgen soms ineens de geest. Worden verliefd of jaloers en komen dan tot verrassende uitslagen! We wachten het in spanning af ……

Natuurlijk ben je benieuwd naar de uitslag van Grimbergen. Albert plaatst de scores keurig in de zesde kolom en meteen zie je de totaalscore. Geen eerste prijs, dus geen taart. Wel een prima training voor de zeer belangrijke nationale vlucht vanaf Mantes la Jolie van komende week! Tot ziens op de Noordkaap of aan de hoofdvestiging. Daar kan ik je precies vertellen hoe het met de vorm van jouw duif zit en ….. hoe het met de liefdesrelaties op het hok gesteld is.
Tot de volgende aflevering!

 1. High School Radio   919,7
2. Ozzy                914,5
3. Saartje             839,4
4. Mine Sweeper        836,8
5. Eminem              810,9
6. Charly              557,0
7. Giyo                536,3
8. Willem              525,9
9. Domino              523,3
10. Hickstead           518,1
11. Homer               484,5
12. Joyce               471,5
13. Snoepie             450,8
14. Zeno                427,5
15. Victoria            414,5
16. Lucky               406,7
17. Happy Bird          404,1
18. Aaltje              386,0
19. Twitter             329,0

Klik op het onderstaande plaatje voor de originele grootte!!

De man met de hamer!

De aanloop naar het vijfde vluchtweekeinde was weinig rooskleurig.
Afgelopen zondag merkte ik al, dat sommige duiven er niet fris bij zaten. “Popo” vloog bij de ochtendtraining meteen naar het dak van de buren en zat daar als een zoutzak. Alle alarmbellen beginnen dan te rinkelen. Ik zette hem subiet in de ziekenboeg. Zondagavond zag ik, dat “Snoepie” niet fit was en ook “Minesweeper” zat er niet strak bij. Ik zette ze eveneens in de ziekenboeg. Maandagochtend bij de ochtendtraining waren er weer twee uitvallers: “Pie” en “Bruno”. Ze hadden geen vlieglust en geen eetlust. Toen ik ze overbracht naar de ziekenboeg schrok ik: “Popo” lag dood op de vloer!
Dat zet je aan het denken. Afgelopen voorjaar had ik ook meerdere “coli-gevallen”. Van duivendierenarts Nanne Wolff uit Wezep kreeg ik toen antibiotica. Soms knapten duiven op na het geven van een kuur, soms stierven ze.
E-coli is een gesel voor met name jonge duiven. Veel liefhebbers krijgen er mee te maken. Er zijn agressieve varianten en milde stammen. Soms sterven duiven binnen 24 uur na de eerste symptomen, soms knappen ze op na enkele dagen. “Popo” had dus duidelijk de agressieve variant.
Aangezien ik niet wist aan welke variant de overige vier duiven leden en hoeveel nieuwe gevallener zich nog zouden openbaren, maakte ik een afspraak voor een consult bij dokter Wolff. “Minesweeper” nam ik mee, alsmede een mestmonster van meerdere duiven.  Hij dacht aan e-coli en wilde mest op kweek zetten om paratyphus uit te sluiten. Ik kon vrijdag terugbellen voor de uitslag.
Met argusogen hield ik mijn duiven in de gaten en overwoog om de duiven niet te spelen. Duiven van andere liefhebbers besmetten wil je niet, je duiven verspelen evenmin en bovendien weet je, dat als ze niet 100% in orde zijn spelen zinloos is en tot teleurstelling leidt.
Naarmate de week vorderde kreeg ik meer vertrouwen. Op woensdagavond inspecteerde ik het dak van het duivenhok en zag daar de mogelijke bron van alle ellende: onder het gaas wat de dakgoot moest afschermen, hoopte duivenmest zich op. Pas toen ik op de trap stond, viel het op. Meteen viel het kwartje. De duiven zaten te pikken in de maandenoude, half verteerde duivenmest met daarin …. e-colibacterien!  Meteen verwijderde ik het gaas en maakte de goot schoon.  Er openbaarden zich geen nieuwe ziektegevallen en de vier patienten leken te lijden aan de milde variant.  Tijdens het bezoekje aan Wezep legde ik het dilemma van al dan niet spelen voor aan dokter Wolff.  Uitsluitend speler van jonge duiven, uitstekende uitslagen en de coliverschijnselen in de aanloop naar de vluchten, bracht ik in als extra informatie. Hij liet de keus aan mij, na microscopisch onderzoek van mest en keelslijm.
Donderdag trainden de duiven goed en er openbaarden zich geen nieuwe ziektegevallen. Ik nam me voor om op donderdag 10 duiven in te korven voor Breuil le Vert en op vrijdag 24 stuks voor Duffel.  Zo geschiedde.De uitslag van het mestonderzoek op kweek bracht op vrijdag de verwachte uitslag: e-coli en geen paratyphus!

Vanwege de hitte werden de duiven vervoerd met 25 stuks per box i.p.v. 31 stuks en de verste vlucht werd ingekort. Breuil le Vert werd Morlincourt.  Vanwege de hitte zou er zo vroeg mogelijk gelost worden! Het zou het weekend worden van Jan de Ruiter uit Teuge. Deze sympathieke duivenkenner was binnen regio 2 van de GOU de absolute uitblinker met op beide vluchten onnavolgbare series en kopduiven. Onze rol was een bijrol. Gelet op de voorgeschiedenis was dat geen verrassing.

Onze uitslag van Duffel:

1. Domino             920,5
2. Tuck               889,6
3. Victoria           664,5
4. High School Radio  620,3
5. Jip                611,5
6. Joyce              445,9
7. Beyonce            304,6
8. Coco               284,8
9. Ducky Duck         216,3
10. Lucky              200,9
11. Willem             196,5
12. Ozzy               176,6

Morlincourt:

1. Hickstead          866,1
2. Twitter            818,9
3. Homer              771,7

Klik op onderstaande plaatje voor een vergroting

Morlincourt werd een zware vlucht. ’s Avonds ontbraken “Puck”, “Odie” en “Flycano”.
Clubvoorzitter Jan Groot Koerkamp was de kweker van “Hickstead”.
Afgelopen winter kocht ik op de clubshow een bon van deze sympathieke liefhebber. Jan is erg gul en ik mocht er drie i.p.v. eentje uitzoeken afgelopen voorjaar.  Toen naderhand de stamkaarten uitgezocht werden, liep hij nogmaals naar zijn hok en kwam met een bijzonder duifje op de proppen: “Hickstead”. Is het toeval, dat de overige drie verloren gingen?  Of kent Jan zijn eigen duiven het best?
Vooralsnog is het vijfde vluchtweekeinde ons minste. In de strijd om het kampioenschap in club, kring en regio liggen er nog kansen, maar dan moet de neergaande tendens omgebogen worden. Werk aan de winkel!!!!

Zaterdag 11 augustus werd een enerverende dag. Eerst was er de korte vlucht vanaf Meer (B). We hadden er 13 duiven voor ingekorfd. Niet de toppers, maar duiven die gewond waren geweest, duiven die het zwaar hadden op vorige vluchten, of duiven die tegen de leg van het eerste eitje zitten. De B-ploeg zogezegd.
Op donderdag waren er 28 duiven ingekorfd voor Peronne (F). De duiven die pas op vrijdagavond naar Meer zouden gaan, hadden vrijdag vrij spel op het hok. “Giyo” die normaliter niets te vertellen heeft, deed alsof hij de grote baas was en pikte het territorium van de afwezige “Snoepie” in.  “Victoria” het liefje van “Domino” kon geen weerstand bieden aan de verleidingen van “Giyo” en samen knuffelden ze dat de vonken eraf vlogen. “Domino” was naar Peronne gestuurd en “Victoria” had alle ruimte om vreemd te gaan. “Giyo” werd om die reden onze eerstgetekende voor Meer.  Ook “Mine Sweeper” kreeg alle ruimte in hok 2, nu “Noel” en “Homer” op reis waren. Normaal is “Mine Sweeper” een stille jongen, maar vrijdag was hij een echte macho en probeerde hij de vrijgezelle “Coco” en “Beyonce” het hof te maken nu hij de status had van een eigen plekje op de vloer.  Hij was er klaar voor om als tweede getekende de mand in te gaan voor Meer!  Met de wind schuin op kop overtrof de B-ploeg op Meer mijn stoutste verwachtingen!  Tien duiven vlogen prijs en overwegend op het eerste blad van de uitslag met “Giyo” en “Mine Sweeper” inderdaad in die volgorde als eerste duiven op het hok. Een bewijs dat de vorm er is en een goed voorteken voor de A-ploeg van Peronne.

Om 10.00.53 uur werd onze  eerste duif geconstateerd van Meer en binnen twee minuten waren er 8 van de 13 thuis. Rond 12.30 uur maakten we ons gereed voor Peronne. Moeder Toos was opgehaald, mijn oude jeugdvriend Rinie Vos kwam letten, evenals duivenmelker in opleiding Dennis Koers en oud-clubvoorzitter Rob Wassink. De laptop was onder handbereik en de spanning nam met de minuut toe. Zou onze “Homer” weer toeslaan?  Na kopprijzen op de drie voorgaande vluchten, was hij onze eerstgetekende en torenhoge favoriet.  Vorig jaar ging het mis op Peronne. Na vier goede vluchten haperde er iets en werd Peronne een fiasco. Ik kreeg de trein toen op de twee slotvluchten niet meer op de rails.  Met gemengde gevoelens dacht ik er even aan terug. Bang dat het weer mis zou gaan op Peronne was ik niet. Rond 12.45 uur gierde de adrenaline door de aderen. De lucht was prachtig, maar ondanks strak turen was er geen duif te bekennen.
Jose pakte mijn hand en samen keken we in zuidelijke richting. Ze heeft betere ogen en dat bleek, want rond 12.50 uur ontwaarde ze een stip in de verte. “Kijk daar komt je eerste en ze kneep me in de handen”. Ik zag, dat de duif aanstalten maakte om de vleugels “te knijpen” en met een sierlijke boog landde de duif op het hok. Ik had inmiddels al gezien dat het een lichtblauwe doffer was en herkende “Hendrikus”. Precies om 12.51.00 uur liep hij over de antenne. “Waar blijft Homer?”  vroeg Jose zich vertwijfeld af.  Haar woorden waren nog niet verstomd, toen Rinie pal uit het zuiden een duif met hoge snelheid zag naderen. In de slipstream volgde nog een duif. In de lucht ken ik mijn duiven en triomfantelijk meldde ik de omstanders dat “Homer” erbij zat. Beide duiven landden vlot en in precies dezelfde seconde liepen “Homer” en “Charly” over de antennes van hok twee en drie. Frappant, want normaliter wacht “Homer” altijd even.  De aankomsten liepen vlot en bij het melden op de site van “Steeds Verder” zagen we dat alleen Jan de Ruiter ons zou kloppen met zijn eerste duif.  Na drie kringoverwinningen dus nu zeker geen zege!  Er viel een last van me af. Met de plaatsen 4,6,7, enz. in de kring ben ik echter helemaal in de wolken.

De klassering van Meer:  (13 gezet, 10 prijzen)

 1. Giyo           938,1  punten
2. Mine Sweeper   932,7
3. Vladimir       929,2
4. Billie         922,1
5. Tuck           911,5
6. Lucky          899,1
7. Victoria       897,3
8. Saartje        895,6
9. Beyonce        835,4
10. Pie            134,5

De klasseringen van Peronne:  (28 gezet, 16 prijzen)

 1. Hendrikus          987,1
2. Homer              978,4
3. Charly             974,1
4. Puck               956,9
5. Joyce              939,7
6. Hickstead          896,6
7. Flycano            862,1
8. High School Radio  857,8
9. Domino             844,8
10. Pip                801,7
11. Odie               797,4
12. Ducky Duck         637,9
13. Tweety             599,1
14. Happy Bird         413,8
15. Twitter            362,1
16. Marlous            232,8

Op zaterdagavond ontbraken “Zeno”, “Wiesje”, “Sammie” en “Tommy”. Zondagochtend rond 07.00 uur liep “Wiesje” in de tuin voor het hok. Een uurtje later zag ik ook “Zeno”.  Van “Tommy” en “Sammie” is geen spoor te bekennen. Jammer, want ik zag beide doffers graag en hoop dat ze alsnog terugkomen.  Wel heb ik een overschot aan doffers, dus de terugkeer van “Wiesje” (partner van CupCake”)  en “Zeno” (gepaard met “Marlous”) was erg nuttig.

Klik op het onderstaande plaatje voor de stand tot nu toe:

Volgende week weer twee wedvluchten!!!!!!!  Nieuwe rondes, nieuwe kansen.

Donderdagavond zijn er 16 jonge doffertjes en 12 duivinnen ingekorfd voor Peronne. Voor mij een afstand van 336 km en 457 meters. Mee zijn:  Homer, Ducky Duck, Puck, Popo, Twitter, Charly, Bruno, Cupcake, Hendrikus, Odie, Flycano, Hickstead, Noel, Aaltje, Wiesje, Jip, Pip, Snoepie, Tweety, Happy Bird, High School Radio, Marloes, Zeno, Tommy, Joyce, Domino, Sammie en Willem.  Peronne telt als jonge duivenvlucht voor club, kring, regio, afdeling, fondclub “IJsselstreek” en SuperFondClub GOU

Vanavond (vrijdag) zijn er 8 jonge doffertjes en 5 jonge duivinnen ingezet. Eigenlijk een B-ploeg, want er zitten wat “kneusjes” bij. Meer is een zgn. “natourvlucht”. Oud en jong vliegen samen. De vlucht telt voor club, kring en regio.  Voordeel van veel van mijn duiven is, dat ze goed ingevlogen zijn. Youssouf is na een wekenlang verblijf in de ziekenboeg weer teruggeplaatst in de vliegploeg. Hij traint goed en lijkt er zin in te hebben. Heeft nauwelijks ervaring en lijkt een zwakke broeder.Zippy en Maria vormden een bedreiging voor de gezondheid van de rest. Ze waren stoorzenders tijdens de dagelijkse training en zijn definitief verwijderd. Eminem is niet wedstrijdfit en tijdelijk naar de ziekenboeg verhuisd.
Afgelopen week hadden we pech met Pie. Ze ontbrak maandagochtend na de training en keerde pas later op de middag huiswaarts. Ze reageerde nauwelijks op mijn stem en zag er niet uit. Toen ik haar beter bekeek, zag ik dat ze halverwege haar krop open lag en de huid over een afstand van ongeveer 10 centimeter gescheurd was door een botsing met de hoogspanningskabels? Ooit werkte ik bij een bedrijf, dat handelde in medische produkten.  De broer van Albert heeft er na mij ook vele jaren gewerkt. Via Joop en Albert verkreeg ik vele jaren geleden een doosje met gesteriliseerde setjes naalden met operatiegaren. Dat was toen al over datum en is inmiddels ruim 20 jaren oud, maar nog steeds ideaal. Jose houdt steevast de duif vast en bedekt de ogen. Ik maak vooraf de huid vrij van veren en naai de duif zo mooi mogelijk weer aan elkaar. De binnenwand van de krop vertoonde een gaatje ter grootte van een erwt. Het voer rolde naar buiten. Deze binnenwand naaide ik met 1 steekje dicht met dezelfde “catgut”. Vervolgens werd de huid dichtgenaaid met ongeveer 10 hechtingen. Dinsdag had Pie het niet vet. Ze wilde niet trainen en was verre van fit. Woensdag trainde ze vrijwillig mee met de groep en vertoonde goede eetlust. Vanavond bij de laatste inspectie zag de wond er mooi uit. In het hok loerde ze naar doffers en alles wees erop, dat ze geen pijn en last had van de verwonding. Ze werd gewoon ingekorfd!  Tuck botste donderdagochtend keihard tegen de waslijn van onze achterburen. Blijkbaar helpen de wasknijpers aan de lijn onvoldoende. Hij was bestemd voor Peronne, maar ik durfde het niet aan met hem. Hoewel er ogenschijnlijk geen uiterlijke verwondingen zijn, liet ik hem zitten voor Meer.  Het koppel Vladimir en Saartje bleef ook zitten voor Meer, omdat ik bang was dat Saartje moest leggen.  Billie mocht naar Meer, omdat vrouwlief naar Peronne gestuurd werd. Er moet wel iemand op het kind passen!  Billie zat de hele dag trouw op het jong van een week oud. Voor dit jong heb ik een holletje gemaakt in de composthoop. Door de broeiende warme paardenmest blijft het jong, afgedekt door stro lekker op temperatuur. Het kropje was berstensvol gevoerd door Billie, dus het jonkie houdt het prima een nachtje uit zonder ouders. Giyo bakte er tot heden nog weinig van. het leek me niet zinvol hem naar Peronne te sturen. Vader “Johan”, de rode Bricoux, won vorig jaar de eerste prijs van de kring op de openingsvlucht en ik denk dat Giyo met de juiste motivatie veel beter kan. Giyo heeft geen verkering en geen eigen territorium. Vandaag zag hij zijn kans schoon. Het broedhok van Snoepie kaapte hij en met Victoria, nota bene de vriendin van Domino, ging hij heerlijk aan de rol. Als Snoepie en Domino morgen terugkeren uit Peronne wordt het oorlog met Giyo!!!  Dat weet hij zelf nog niet en ik hoop dat zijn drang naar huis door de prille liefde en territoriumverovering iets in hem losmaakt.  Als eerstgetekende gaf ik hem vanavond af voor Meer.  Ook Mine Sweeper in hok 2 was erg opgewonden nu de concurrentie in Peronne zit. Hij pikte meteen de plek van vloerbaas Noel in en probeerde Beyonce en Coco het hof te maken. Om die redenen zette ik hem voor het aangewezen kampioenschap als tweede getekende.
De vliegploeg voor Meer bestaat uit Giyo, Mine Sweeper, Tuck, Billie, Vladimir, Saartje, Lucky, Youssouf, Coco, Pie, Victoria, Beyonce en Ozzy.  Meer ligt net over de grens in Belgie. Voor ons een afstand van 122 kilometer en 798 meters.  De wind waait morgen waarschijnlijk uit (noord) oostelijke richting en het wordt ongeveer 24 graden. Twee pittige vluchten derhalve met waarschijnlijk kopwind!

Voor Meer ben ik weinig optimistisch. De 13 ingezette duiven hebben nog weinig laten zien. Ik hoop op een bevlieging van Giyo, maar reken nergens op.
De verwachtingen voor Peronne zijn hoger gespannen. Onze hoop is vooral gevestigd op “Homer”.  Met een 20e tegen 2098 duiven, een 2e tegen 1311 duiven en een 1e tegen 1174 duiven is hij geweldig gestart.Het is echter geen garantie voor succes. Ander weer, andere duiven! We wachten rustig af.  Twee prijsvluchten voor zaterdag is een heerlijk vooruitzicht. Daar doe je het allemaal voor.
Op de site van Steeds Verder Twello staan morgen de vroegste meldingen. SBS teletekst pag. 861 geeft morgenvroeg de lossingsberichten (afd. 8/ GOU, regio 2) en Compuclub morgenavond de uitslagen.  Wordt vervolgd.

“Homer” zorgt voor derde kringzege op derde prijsvlucht Quievrain. Susan Nijkamp wint toch een mooie taart!

Voor de derde prijsvlucht gingen 40 jonge duiven van ons op reis. “Maria” en “Zippy” werden teruggetrokken uit de vliegploeg. Hun matige gezondheid bedreigt de vorm van de overige duiven en belemmert de dagelijkse training. Dan moet je, net als in het moderne topvoetbal, doorselecteren. “Marlous” lieten we thuis. Hij (’t is inderdaad een doffer) kwam vorige week in Lieren terecht bij sportvriend Jan Konink. Waarschijnlijk vloog hij vanaf Grimbergen te ver het noorden in. Op zijn terugweg maakte hij een navigatiefout en kwam zo in Lieren terecht. Maandagavond haalde ik hem op. “Jan” bleef vanaf Grimbergen achter. Hij had wekenlang last van een vleugelblessure, leek goed hersteld en vloog zelfs prijs vanaf Meer. Tot heden de enige verspeelde duif op de drie vluchten tot nu toe en daar klaagt het baasje zeker niet over!

Quievrain is voor ons ruim 260 kilometers. Het ligt bij de grensovergang tussen Belgie en Frankrijk. De duiven kregen zaterdagochtend om 08.10 uur de vrijheid. De wind zouden de duiven achter hebben, maar er was weinig wind zaterdagmorgen. Al vroeg maakte ik het constateersysteem in orde en de hokken brandschoon. Ik verwachtte de duiven rond 11.00 uur, want 90 kilometer per uur leek me een mooie snelheid met kalme wind achter.  Vaak ben ik aan het schoffelen en hakken in de tuin als de duiven onderweg zijn, zo ook nu.  Om 10.45 uur leek me het moment gekomen om er voor te gaan zitten. Ik trok mijn overall aan en met de stofhelm onder de arm liep ik richting het hok. Ineens was er een schaduw en zag ik “Homer” op het hok zitten. Snel zette ik de helm op en zocht de voeremmer met de bedoeling hem binnen te roepen. “Homer” is echter een aparte vogel, die altijd als laatste het hok in gaat. Nu keek hij waar de hokgenoten waren en keek triomfantelijk rond. Gelukkig sprong “Marlous” op dat moment in de spoetnik van afdeling drie. Een duif heeft een hekel aan een leeg hok en de aanwezigheid van een soortgenoot stelt een duif van de vlucht op zijn gemak. Daarop vloog “Homer” naar de spoetnik ernaast. Ik blijf tegenwoordig rustig als er een duif terugkeert en bij een treuzelaar als “Homer” nog rustiger. Toen het piepje de constatering bevestigde stond in het display de tijd 10.48.46 gefixeerd.  Vervolgens tuurde ik in de lucht waar de opvolgers bleven. Daar was echter weinig te bespeuren. Pas 13 minuten later kondigde een schaduw twee duiven aan: “Ducky Duck” en “High School Radio”. Beiden kwamen terug uit het noorden, net als de overgrote meerderheid van de duiven die na hen zouden volgen. “Ducky Duck”, het jongere zusje van “Homer” en de kringwinnares van de eerste prijsvlucht, werd als tweede geconstateerd.  Om 11.28 uur waren er 28 thuis en om 13.20 uur arriveerde “Coco” als laatste. Dat viel niet tegen.

Bij de meldingen op de site van “Steeds Verder” bleek “Homer” een grote voorsprong te hebben op nummer twee in de club. Toen ik later contact had met Marcel Sangers uit Eefde, wist deze me te vertellen dat er in de regio twee uitschieters waren die een ruime voorsprong hadden opgebouwd op de rest. De andere uitschieter was Alwin Petrie. Ook Alwin moest tien minuten wachten op zijn tweede.  Zijn duif pakt met klein verschil de regiozege. “Homer” eindigt als tweede in de regio, maar wordt met voorsprong club- en kringwinnaar. Dat betekent dus, dat de taart die vorige week aan de neus voorbij ging van Susan Nijkamp, nu alsnog door haar gewonnen wordt.
Drie vluchten, drie kringzeges en drie taarten. Duivensport wordt een dure hobby! Als het aan mij ligt, mag het echter nog meer taarten kosten. De clubgenoten Martin & Joke Geven en Jan de Ruiter kregen hun jongen afgelopen week fantastisch naar huis en zij zullen snode plannen hebben voor de komende vluchten!  We gaan het meemaken.

Uitslag Quievrain  260 km.  A.C.C. (kring Apeldoorn samenspel 8 verenigingen). Te vinden onder “Compuclub” afd. 8/GOU, regio 2 en kring 3. Klassering op eigen hok:

klik op het plaatje hieronder voor de tussenstand!!

’t Is zaterdagavond. De duiven in Grimbergen zijn vandaag niet gelost vanwege het weer. Uitgesteld tot zondag dus. Daar zit ook iets goeds in. Door een extra nacht mand leren de duiven drinken in de auto. Vaak zie je op de eerste Frankrijkvlucht met twee nachten mand duiven de bietenbrug op gaan doordat ze niet gedronken hebben in de wagen. Vooral bij warm weer en kopwind zakken zulke duiven dan vreselijk door het ijs en moet je afwachten of ze terugkeren. Nu met minder warm weer en waarschijnlijk staartwind morgen, zullen zelfs de niet-drinkers kans hebben om thuis te geraken. Je herkent ze bij terugkomst meteen: afgetekend duiken ze het hok in en zuigen meteen een halve drinkpot leeg op het hok. Ik ga er morgen op letten. Duiven die niet kunnen drinken in de wagen, gaan niet naar Peronne. Die zet ik terug op de natour met 1 nacht mand. Over veeertien dagen wil ik de vliegploeg sowieso splitsen. Een deel maakt het jonge duivenprogramma af en een deel gaat mee op de natour.  Tussen Breuil le Vert en Mantes la Jolie wil ik de gehele ploeg spelen op de natour. Daar zit namelijk een extra week tussen. Rust roest echter. Jonge duiven moet je aan de gang houden!  Gedurende drie zaterdagen speel ik dus twee vluchten op een dag in twee ploegen.

“Joyce” is morgen eerstgetekende. Ik schoof haar een etmaal voor de inkorving een nepeitje onder en daar werd ze erg opgewonden van. Jonge duivinnen hebben soms moeite om op eieren te komen. Dat heeft met leeftijd te maken. Door ze een eitje onder te schuiven bescherm je ze tegen zichzelf. “Happy Bird” is tweede getekende. ’t Is altijd een puzzel om de getekenden aan te wijzen. Duiven die de voorgaande week van voren vlogen komen in aanmerking, maar soms laat je je leiden door de conditie bij inkorving. Duiven die superstrak zitten, mooi roze borstvlees hebben, warme schone pootjes, krijtwitte neusdopjes e.d. verraden hun vorm. Ook de stand van de slagpennenrui speelt een rol. En natuurlijk datgene wat je waarneemt op het hok. Een duif die smoorverliefd is of net een nieuw territorium heeft, heeft een extra stimulans om hard te vliegen.  Toch speelt ervaring van de liefhebber een grote rol bij het aanwijzen van de favorieten. Een supergemotiveerde duif vliegt dikwijls te ver door bij wind op de staart. Een trucje werkt vaak beter bij kopwind!

“Popo” was zo glad als een aal bij de inkorving. Ook “Homer” was er helemaal klaar voor, net als “Beyonce”.  “Ducky Duck”, het zusje van “Homer” en het nestzusje van “Beyonce” vond ik weer minder.  Sommige duiven worden mooier tijdens het transport, anderen lopen juist terug in vorm. Altijd weer spannend wie er voor een verrassing zorgt, want met 44 duiven mee heb je 44 kansen!

Vrijdagavond was ik na het inkorven in Twello dubbel druk. Eerst in de laadploeg van “Steeds Verder”. De duiven moesten geladen worden in het kringwagentje van de A.C.C. uit Apeldoorn. De laadploeg zorgt ervoor dat de manden afgelood, de labels bevestigd en de duiven geladen worden, maar ook dat er weer lege manden klaar staan in de rijdende bokken. Het vuile karton wordt eruit genomen en de manden worden met ontsmettingsmiddel uitgespoten. Daarna de inkorfruimte aanvegen en vervolgens ging ik met clubvoorzitter Jan Groot Koerkamp naar Wezep.
Onze vereniging moest twee mensen leveren voor het overladen aldaar. Ik was er nooit eerder geweest, want voorheen gebeurde het overladen in Deventer bij onze vorige vervoerder. Regio 1 en regio 2 van de Gelders Overijsselse Unie (GOU) vervoeren dikwijls samen en nu kwam ik erachter dat regio 1 een eigen emplacement met grote loods heeft in Wezep.
Meerdere grote opleggers van de GOU (speciaal voor postduivenvervoer gebouwd), worden ingezet voor de ophaalroutes langs verenigingen. Ook kleinere wagens voeren hier hun duiven aan en alles moest geladen worden in twee opleggers die naar Grimbergen zouden gaan. Bij aankomst stelden we ons voor aan de andere laders. Mensen van de Veluwe en uit Zwolle die ik niet kende. Gelukkig was er een kantine en een koffieautomaat. Er werd meteen flink “gemolken”, want wildvreemde duivenmelkers hebben gesprekstof in overvloed. Na een poosje klonk het sein “laden” en binnen de kortste keren waren er zo’n 20 mensen druk in de weer met volle en lege manden.  De twee grote rolsteigers bleken onmisbaar, ondanks de aanwezigheid van enkele lange mannen. Rond middernacht was de missie voltooid. Onze handen waren grijs van aluminiumstof van de boxen. Na toiletbezoek en handen wassen, wachtte er verse koffie en een enorme doos met overheerlijke broodjes voor de hele laadploeg. Een bijzondere ervaring en goed om te weten hoeveel werk er moet gebeuren voor een prijsvlucht met postduiven!  Nu maar hopen, dat de duiven op zondag gelost kunnen worden en niet alle werk voor niets is geweest.

Leerlingen die de uitslagen willen bekijken moeten “compuclub” intoetsen.  Afdeling 8 is de GOU.  Dan zoeken onder “regio 2” en vervolgens “kring 3”. Hier vind je ’s avonds na de vlucht de complete uitslag.  Lossingsberichten op zaterdag vind je op teletekst. Ga naar SBS 6 en toets pagina 861. Dan zie je hoe laat afd.8/ GOU regio 2 gelost is.

’t Is zaterdagavond. De duiven in Grimbergen zijn vandaag niet gelost vanwege het weer. Uitgesteld tot zondag dus. Daar zit ook iets goeds in. Door een extra nacht mand leren de duiven drinken in de auto. Vaak zie je op de eerste Frankrijkvlucht met twee nachten mand duiven de bietenbrug op gaan doordat ze niet gedronken hebben in de wagen. Vooral bij warm weer en kopwind zakken zulke duiven dan vreselijk door het ijs en moet je afwachten of ze terugkeren. Nu met minder warm weer en waarschijnlijk staartwind morgen, zullen zelfs de niet-drinkers kans hebben om thuis te geraken. Je herkent ze bij terugkomst meteen: afgetekend duiken ze het hok in en zuigen meteen een halve drinkpot leeg op het hok. Ik ga er morgen op letten. Duiven die niet kunnen drinken in de wagen, gaan niet naar Peronne. Die zet ik terug op de natour met 1 nacht mand. Over veeertien dagen wil ik de vliegploeg sowieso splitsen. Een deel maakt het jonge duivenprogramma af en een deel gaat mee op de natour.  Tussen Breuil le Vert en Mantes la Jolie wil ik de gehele ploeg spelen op de natour. Daar zit namelijk een extra week tussen. Rust roest echter. Jonge duiven moet je aan de gang houden!  Gedurende drie zaterdagen speel ik dus twee vluchten op een dag in twee ploegen.

“Joyce” is morgen eerstgetekende. Ik schoof haar een etmaal voor de inkorving een nepeitje onder en daar werd ze erg opgewonden van. Jonge duivinnen hebben soms moeite om op eieren te komen. Dat heeft met leeftijd te maken. Door ze een eitje onder te schuiven bescherm je ze tegen zichzelf. “Happy Bird” is tweede getekende. ’t Is altijd een puzzel om de getekenden aan te wijzen. Duiven die de voorgaande week van voren vlogen komen in aanmerking, maar soms laat je je leiden door de conditie bij inkorving. Duiven die superstrak zitten, mooi roze borstvlees hebben, warme schone pootjes, krijtwitte neusdopjes e.d. verraden hun vorm. Ook de stand van de slagpennenrui speelt een rol. En natuurlijk datgene wat je waarneemt op het hok. Een duif die smoorverliefd is of net een nieuw territorium heeft, heeft een extra stimulans om hard te vliegen.  Toch speelt ervaring van de liefhebber een grote rol bij het aanwijzen van de favorieten. Een supergemotiveerde duif vliegt dikwijls te ver door bij wind op de staart. Een trucje werkt vaak beter bij kopwind!

“Popo” was zo glad als een aal bij de inkorving. Ook “Homer” was er helemaal klaar voor, net als “Beyonce”.  “Ducky Duck”, het zusje van “Homer” en het nestzusje van “Beyonce” vond ik weer minder.  Sommige duiven worden mooier tijdens het transport, anderen lopen juist terug in vorm. Altijd weer spannend wie er voor een verrassing zorgt, want met 44 duiven mee heb je 44 kansen!

Vrijdagavond was ik na het inkorven in Twello dubbel druk. Eerst in de laadploeg van “Steeds Verder”. De duiven moesten geladen worden in het kringwagentje van de A.C.C. uit Apeldoorn. De laadploeg zorgt ervoor dat de manden afgelood, de labels bevestigd en de duiven geladen worden, maar ook dat er weer lege manden klaar staan in de rijdende bokken. Het vuile karton wordt eruit genomen en de manden worden met ontsmettingsmiddel uitgespoten. Daarna de inkorfruimte aanvegen en vervolgens ging ik met clubvoorzitter Jan Groot Koerkamp naar Wezep.
Onze vereniging moest twee mensen leveren voor het overladen aldaar. Ik was er nooit eerder geweest, want voorheen gebeurde het overladen in Deventer bij onze vorige vervoerder. Regio 1 en regio 2 van de Gelders Overijsselse Unie (GOU) vervoeren dikwijls samen en nu kwam ik erachter dat regio 1 een eigen emplacement met grote loods heeft in Wezep.
Meerdere grote opleggers van de GOU (speciaal voor postduivenvervoer gebouwd), worden ingezet voor de ophaalroutes langs verenigingen. Ook kleinere wagens voeren hier hun duiven aan en alles moest geladen worden in twee opleggers die naar Grimbergen zouden gaan. Bij aankomst stelden we ons voor aan de andere laders. Mensen van de Veluwe en uit Zwolle die ik niet kende. Gelukkig was er een kantine en een koffieautomaat. Er werd meteen flink “gemolken”, want wildvreemde duivenmelkers hebben gesprekstof in overvloed. Na een poosje klonk het sein “laden” en binnen de kortste keren waren er zo’n 20 mensen druk in de weer met volle en lege manden.  De twee grote rolsteigers bleken onmisbaar, ondanks de aanwezigheid van enkele lange mannen. Rond middernacht was de missie voltooid. Onze handen waren grijs van aluminiumstof van de boxen. Na toiletbezoek en handen wassen, wachtte er verse koffie en een enorme doos met overheerlijke broodjes voor de hele laadploeg. Een bijzondere ervaring en goed om te weten hoeveel werk er moet gebeuren voor een prijsvlucht met postduiven!  Nu maar hopen, dat de duiven op zondag gelost kunnen worden en niet alle werk voor niets is geweest.

Leerlingen die de uitslagen willen bekijken moeten “compuclub” intoetsen.  Afdeling 8 is de GOU.  Dan zoeken onder “regio 2” en vervolgens “kring 3”. Hier vind je ’s avonds na de vlucht de complete uitslag.  Lossingsberichten op zaterdag vind je op teletekst. Ga naar SBS 6 en toets pagina 861. Dan zie je hoe laat afd.8/ GOU regio 2 gelost is.

Eerste echte concours vanaf Meer (B) hoofdprijs voor “Ducky Duck” van Zoe Bouwmeester.  Eerste prijs “Steeds Verder” Twello (376 duiven) en 1e prijs A.C.C. tegen 2098 duiven.

Zaterdag 21 juli stonden de duiven voor hun eerste krachtmeting in Meer (B). Voor mijn duiven een afstand van precies 122 km en 798 meters.
Op vrijdagavond kon ik in Twello de gehele vliegploeg van 44 stuks inkorven. Het hok was helemaal leeg. Ook “Wiesje”, die op zondag 15 juli op eigen kracht arriveerde van de oefenvlucht Heelsum van 1 juli, ging mee.
De duiven waren fit, hadden 12 oefenvluchtjes gehad en trainden goed ’s ochtends en ’s avonds bij huis. Ik had er wel vertrouwen in.
Zaterdag was het weer redelijk, maar niet geweldig. Veel bewolking en een kalme wind uit het noordwesten. Om 10.20 uur kregen ze de vrijheid.
Mijn duiven zaten voor het eerst in een grote wagen van de Gelders Overijsselse Unie. Voor het eerst ’s nachts in een aluminium verzendbox met 30 andere duiven. Een stressvolle ervaring: 7 tot 8 duizend duiven van regio 2 tegelijk los. Trek dan maar eens je eigen plan!

Bij het inkorven worden er twee duiven aangewezen voor het zgn. aangewezen kampioenschap. “Aaltje” en “Noel” kregen de voorkeur.  “Aaltje” zit namelijk sinds drie dagen te broeden op haar twee kleine eitjes, samen met partner “Billie”.  “Noel” kreeg het vertrouwen, omdat hij erg druk was met het baas spelen op de vloer in hokje 2 en bij de oefenvluchtjes constant presteerde.
Samen met mijn 82-jarige moeder, mijn wederhelft Jose en beginnend duivencoach Dennis zaten we de duiven op te wachten. Om 11.45 uur stond ik op scherp, de vier inloopantennes waren getest, de buurman hield even pauze met zijn slijpwerk voor de bestrating bij zijn huis en met het hart in de keel tuurde ik het luchtruim af. We rekenden op een vliegsnelheid met wind tegen van omstreeks 70 km. per uur voor de eerste duiven. Hier doe ik het voor, bedenk ik telkens. Hier heb ik het hele jaar op gewacht.  Om 11.55 uur is  er nog steeds niets te bekennen.
“Voor twaalf uur moet het gebeuren voor een vroege duif”, roep ik tegen Dennis. De adrenaline giert op zulke momenten door je lijf. De spanning stijgt ten top ….  Dan ineens een schaduw en in een flits zie ik “Ducky Duck” uit het oosten komend de landing inzetten. In haar kielzog een andere duif. Dit blijkt een vreemdeling te zijn die de kluts kwijt is. “Ducky” is zenuwachtig en door de hinderlijke volger afgeleid, maakt ze nog twee ongewenste ererondjes om het huis.  Dan zet ze de landing in en vliegt feilloos op de invliegklep. De module piept en Jose meldt dat “Ducky Duck” om 11.59.11 geregistreerd is. De meevlieger verdwijnt richting het noorden. Meteen denk ik aan Zoe Bouwmeester. Ik hoor haar in gedachten nog in de aula van de Noordkaap de naam “Ducky Duck” bedenken en roepen …..
De duiven komen uit alle richtingen, vaak pal uit het noorden. Dat is geen goed teken, want ze behoren uit het zuiden te komen zou je verwachten. De duif moet gemeld worden op de site van Steeds Verder, maar daar heb ik weinig gelegenheid voor.  Steeds arriveren er duiven en ik ontvang ze graag hartelijk en ben altijd benieuwd hoe ze er uit zien na de vlucht (dorstig, hongerig, misschien gewond).
Als de duif dan eindelijk gemeld is bij “Steeds Verder”,  zie ik dat er geen vroegere duiven gemeld zijn. Dan beginnen enkele kennissen te bellen. “Hoe verloopt het concours?”  Ik hoor, dat het bij veel liefhebbers erg stroef verloopt.
Sommigen hebben nog geen veer thuis, of moeten erg lang wachten na de aankomst van hun eerste duif.  Als een vriend, die nog niets thuis heeft, informeert hoe het bij ons verloopt, vind ik het genant om te vertellen dat er inmiddels 35 duiven thuis zijn. Natuurlijk ga je voor de eerste prijs en wil je een vlot verloop, maar je hoopt ook dat het bij anderen lekker loopt. Duivensport speel je toch vooral samen en liefst met elkaar!
Er moeten nog 9 duiven komen. Ik heb er vertrouwen in, dat ze komen. Moeder heeft er lol in. Ze is onze geluksmascotte. Na elke vlucht belt ze hoe het gegaan is.  Als het tegen zit, biedt ze troost en als het goed gaat is ze trots en blij. Een betere supporter is niet denkbaar …….   Vandaag brengt ze geluk, want om 16.00 uur is de laatste duif thuis. Het betreft “Mine Sweeper”, die duidelijk in het verkeerde wiel zat. Om 16.15 uur lopen de duiven gezellig in de tuin. Als ik het bad vul met lauw water, duiken ze er massaal in. Ook “Mine Sweeper”.  Lekker fris en met schone pootjes gaan ze tegen de onderkant van het hok liggen, waar ze snel drogen in het zonnetje. De voorbereiding voor volgende week is begonnen ….

’s Avonds na het uitlezen van de modules wordt de eerste prijs gevierd met een rondje in de club. Altijd gezellig, want een vluchtdag moet je samen verwerken.  Als de acht verenigingen van de A.C.C. hun info hebben ingezonden naar het rekencentrum Compuclub blijkt later die avond achter mijn computertje thuis, dat de eerste prijs van de A.C.C. ook voor  “Ducky Duck” is.  Met 35 prijsduiven en alle 44 thuis is de eerste vlucht van 2012 voor ons een gedroomd debuut. Alles zat vandaag mee voor ons en dan moet je genieten van het moment. “Na een vette volgt een magere”, zegt soigneur Cor Buis van Team Romein dikwijls. Ik bereid me voor op mindere vluchtdagen en bedenk dat de eerste klap altijd een daalder waard is!

1e vlucht Meer (B). In concours: 2098 duiven. 21 juli. Lostijd: 10.20 uur  Eerste duif: 11.59.11 uur   1238,092 meter per minuut

(Klik op de onderstaande stand om deze te vergroten!!)

Het spelsysteem is 1:4. D.w.z. van 2098 duiven in concours worden er 524,5 geklasseerd. Dit is afgerond 525. Deze duiven behalen punten. De overige 1573 duiven behalen dus geen prijs en worden niet vermeld op de uitslag.
Deze week zijn dat Flycano, Willem, Hickstead, Victoria, Zippy, Billie, Pip, Cupcake en Minesweeper. Zij staan nog op nul punten. Volgende week gaan de duiven wat verder weg. Grimbergen (B) staat komende zaterdag op het programma. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.

De eerste extra mooie taart (eerste prijs vereniging Steeds Verder en tevens eerste prijs A.C.C.) is voor Zoe Bouwmeester. De prijsuitreiking is in het nieuwe schooljaar. Allemaal succes volgende week!!!!

Zondagochtend 15 juli. Vandaag wil ik het hebben over het liefdesleven van mijn duiven. Gewoon even vergeten, dat de eerste prijsvlucht geannuleerd is en positief denken! Eerst even wat anders.
Compagnon Albert stuurde een mailtje door. Henk Berentsen, kweker van “Popo”, “Vladimir”, “Twitter” , “Saartje”, “Hendrikus”, “Eminem”, “Billie”, “Lucky”, “Charly” en “Cupcake” wil een taart schenken als sponsor. Bedankt, Henk! Gisterenochtend hadden we nog even een hachelijk moment.
Om 07.00 uur liet ik de duiven trainen bij huis. Ze hadden er zin in. Rond 07.15 uur zag ik uit het westen een breed front van ongeveer 100 duiven naderen. Ongetwijfeld Poolse wedstrijdduiven, die in Apeldoorn gelost waren. Waarschijnlijk de achterhoede van een massale lossing die door gebrek aan zon moeilijk de juiste richting kon bepalen, want op teletekst zag ik dat ze al om 6.30 uur gelost waren. Mijn duiven werden als het ware opgeslokt. Ongeveer 30 stuks van mezelf draaiden uit het peloton, de rest ging met de Poolse duiven mee het oosten in. Om 07.30 uur waren de 30 stuks uitgevlogen. Ik riep ze en zag, dat met name de jongste duiven in hun jeugdig enthousiasme zich hadden laten “meezuigen” richting Duitsland. Toen twee volle uren later er nog geen veer terug was, begon het bij mij te kriebelen. De duiven waren met de wind achter met een geschatte snelheid van 100 kilometer per uur meegetrokken. De lucht was volledig betrokken en er was regen in het spel. Zou dit avontuur goed aflopen? “Mine Sweeper”, “Tommy”, “Pie”, “Puck”, “Coco”, “Pip”, “Tuck”, “High School Radio”, “Willem”, “Domino” en “Victoria” miste ik bij de telling om 09.30 uur. Kort daarop kwamen er uit het oosten 5 duiven in een groepje aangevlogen. Gelukkig. Ze waren wat vochtig en afgevlogen en ze hadden honger en dorst. Ik riep ze snel binnen. Boven Duitsland waren ze blijkbaar tot inkeer gekomen. Ik moest nog andijvie en groenlof uitplanten en deed dat pal voor het hok. Zo heb ik mooi zicht op de duiven. Om 10.45 uur zag ik een schaduw en hoorde vochtige vleugels. Opnieuw een groepje van 5. Die waren blijkbaar nog verder Duitsland ingetrokken en moesten tegen de wind in door de lokale buien naar huis. Snel opende ik de invliegklep en met een handje voer verwelkomde ik de avonturiers. “Willem” en “Coco” vlogen meteen op mijn hand, zo hongerig waren ze. Alleen “Tuck” ontbrak nog, maar ik had het volste vertrouwen in zijn terugkeer. Rond het middaguur kwam hij met suizende vleugels als een streep op het hok aan. De vliegploeg van 43 was weer compleet en de 11 avonturiers gaven er blijk van, dat ze de laatste weken veel geleerd hebben!

In de hokken is het een drukte van belang. Duiven zijn steeds bezig de onderlinge rangorde te bevestigen. Mijn duiven zijn echte pubers. De doffers werpen hun kinderlijkheid af en beginnen kerels te worden. Koeren, vechten, sleepstaarten en in de lucht vlinderend klapwieken, zijn kenmerken dat ze volwassen worden. De duivinnen vinden die ontluikende sexualiteit ook machtig interessant. Soms zie je gewoon de verliefdheid in hun ogen als een jonge god probeert een territorium te bemachtigen en zich als een macho gedraagt. De dames zijn onderling jaloers, want ze zien elkaar soms als rivalen die dingen naar de gunsten van dezelfde knappe doffer.
Als coach volg ik de ontwikkelingen op de voet en probeer er gebruik van te maken op de concoursen. Hier de stand van zaken op dit moment:

In hok 1 is “Aaltje” erg struis en dominant. Ze is smoorverliefd op “Billie” in hok 2. Als ze de kans krijgen, zoeken ze elkaar op en liggen dan te liefkozen in een hoekje op de vloer van hok 1. Vooral “Aaltje” wil geen pottenkijkers en veegt de vloer schoon als andere duiven op de vloer komen. “Billie” is erg gehecht aan zijn riante schapje in de zijwand van hok 2 en kan moeilijk kiezen tussen territorium en “Aaltje”. Steeds als hij naar “Aaltje” gaat, pikt “Homer” zijn plekje in. Daar wordt “Billie” erg onrustig van. Hij pendelt dus tussen hok 1 en 2. “Ozzy” en “Zippy” zijn broer en zus. Vanaf het allereerste begin zijn ze onafscheidelijk. De twee opvallende roodschimmels vormen een onmogelijk liefdesduo. Ze hebben heilig ontzag voor “Aaltje”.

In hok 2 is Noel de baas op de vloer. Zijn machogedrag trekt vrouwen aan. “Odie” houdt hem voortdurend in de gaten en jaagt andere duivinnen weg uit zijn buurt. Een jaloers typetje! Noel houdt er als enige niet van om met de baas te stoeien. Hij is absoluut niet schuw, blijft gewoon op zijn plekje zitten, maar vindt het gestoei met de hand van de baas helemaal niets. Iedere duif is anders.”Mine Sweeper” is een koele kikker. Hij is “nokbaas” en heeft het mooiste en hoogste zitschap. Voorlopig wil hij nog niets van vrouwen weten!

In hok 3 heeft “Popo” de positie van “nokbaas”. Net als “Mine Sweeper” is hij heel druk om zijn positie te behouden. Om vrouwen geeft hij evenmin. Wel is hij helemaal gefocust op de hand van de baas. Als hij me ziet wil hij stoeien en hij ziet mijn hand als een ideale sparringpartner waarmee hij elke dag vecht. De echte baas in dit hok is “Bruno”. Deze Duitse doffer had de mooiste plek in hok 4, maar is zo verliefd op “Charly” dat hij deze plek vrijwillig heeft opgegeven. Nu zit hij elke nacht op het kleine zitschapje van zijn vriendinnetje, waar ze stijf tegen elkaar snavel aan snavel zitten te liefkozen. Op de vloer is “Bruno” de baas!

In hok 4 heeft “Lucky” de plek van “Bruno” ingenomen. Hij is hier “nokbaas” en “vloerbaas” en “Flycano” vindt zo’n machtige vriend heel belangrijk. Echt een statuswijfje! In de mensenwereld zou ze vallen op een vriend met een dikke mercedes en een grote boot.

In hok 5 rommelt het. Deze duiven zijn wat jonger, waardoor hun gedrag speelser is. De duivinnen flirten graag, maar echte verkering hebben ze niet. “Marloes” blijkt een doffer te zijn. Hij maakt graag indruk op zijn nestmaatje “Zeno”. Aanvankelijk dacht ik dat “Zeno” een doffer was, maar nu twijfel ik. Zou “Marloes” een travestiet zijn? Dan is “Zeno” misschien een homo? Weten ze zelf eigenlijk wel welk geslacht ze hebben? Misschien komen ze binnenkort uit de kast en is hun vreemde gedrag van tijdelijke aard. “Willem” is nog kinderlijk, maar hij wil wel graag een echte man worden. Hij heeft een hoekje op de vloer veroverd en lijkt verbaasd over zijn eigen moed. “Willem” behoort tot mijn favorieten, net als zijn nestbroer “Sammie” die ook nog heel rustig is.

In hok 6 scharrelen “Jip” en “Joyce” wat met elkaar. “Jip” had een mooi plekje in hok 5, maar net als “Bruno” heeft hij dit vrijwillig verlaten uit liefde voor “Joyce”. Het schapje, dat “Joyce” altijd met hand en tand verdedigde is nu hun kleine liefdesnestje. Op de vloer is sinds enkele dagen “Snoepie” de baas. Tot enkele dagen terug was deze bijna witte schimmel uit Belgie een anonieme duif. Ik dacht eigenlijk dat hij een duivin was. Van het ene op het andere moment kwam hij in de puberteit. Nu gedraagt hij zich als een macho en dat is “Ducky Duck” niet ontgaan. Ze hebben nog geen gezamenlijk plekje, maar “Ducky” heeft haar plekje in hok 5 voor hem verlaten en zit ’s nachts op een zitschapje pal naast hem. Ze is smoorverliefd en boos op andere duivinnen die “Snoepie” ook het hof willen maken.

Als coach probeer ik gebruik te maken van de onderlinge verhoudingen op de hokken. Zonder dat de duiven het merken, speel ik spelletjes. Zo zag ik, dat “Eminem” de hele tijd zit te loeren naar de strobalen in de bergruimte tussen de hokken 1 en 2. Als ik de deur open, glipt hij het hok uit en duikt dan in het stro. “Maria” uit hok 1 is in stilte verliefd op “Eminem”. De komende dagen krijgen ze geen kans, maar vrijdag mogen ze naar hartelust kroelen in de bergruimte. Zo’n pas veroverd plekje in combinatie met prille liefde kan een enorme stimulans zijn om zaterdag te vlammen. Een duivencoach moet zich verplaatsen in de zieleroerselen van zijn duiven en daar gebruik van maken. Duiven zijn net mensen. Mooie plekjes, macht, status, verliefdheid, jaloezie, e.d. zijn drijfveren voor mens en duif!

Naschrift: “Wiesje” heeft zich ondertussen weer gemeld en is weer opgenomen in de lijst!!

Een eerste prijs wordt beloond met een taart. Voor de beste 5 duiven over alle vluchten zijn er mooie prijzen!

Het is vrijdag 13 juli. Dat moet een ongeluksdag worden, zullen pessimisten zeggen. De weersvoorspelling voor zaterdag is niet best. Toch moet je optimistisch blijven. De temperaturen liggen laag voor de tijd van het jaar. Dat is gunstig voor de duiven. Bij 30 graden en oostenwind wordt de eerste prijsvlucht gegarandeerd een slagveld. De hitte in de duivenwagens is bij warm weer extra groot. Duiven hebben nog meer behoefte aan water, maar …. veel jonge duiven zullen door stress en gebrek aan ervaring de drinkgoten niet vinden.

De duiven gaan naar Meer (B). Voor mij ongeveer 122 kilometer. De afstand ligt in centimeters nauwkeurig vast voor ieder hok. Er is westenwind voorspeld. De eerste duiven zullen, vooropgesteld dat ze gelost worden tussen de buien door, misschien wel 100 kilometer per uur halen. Dan zijn de bijdehandjes die de goeie koers volgen met een uur en een kwartier thuis! Zover is het echter nog lang niet.

Gisteren met duivenvriend Martin Geven uit Bussloo op pad geweest. Martin zegt steevast, dat de jonge duiven minimaal drie keer in Ravenstein geweest moeten zijn. Pas dan kun je zeggen dat je voorbereiding goed is geweest. In het spel met de jonge duiven is Martin een tovenaar. Wie kampioen van vereniging, kring en regio wil worden, komt de combinatie Martin & Joke Geven ieder jaar opnieuw tegen! Met Martin kan ik het goed vinden. We delen dezelfde passie en gedrevenheid. Op het moment, dat de duiven gelost zijn zijn we concurrenten en willen we winnen. Daarna zijn we weer maatjes. Zo moet het. Duivensport speel je vooral MET elkaar.

Om 10.15 uur was ik in Bussloo. Martin had zijn ploeg al in drie maanden klaar gezet. Ik had 43 duiven bij me. De ploeg van Martin & Joke is ongeveer even groot. Oud-clubgenoot Jan Voskamp was op visite. Via zijn broer is Jan bij de duiven betrokken. Zelf golft hij tegenwoordig veelvuldig, maar over duiven “beppen” doet hij nog steeds graag. Joke nodigde me uit voor een bakje koffie, want het weer was nog lang niet geschikt. De vooruitzichten waren echter goed. Om 11.30 uur zaten Martin en ik in mijn Berlingo. Zeven grote manden passen echt niet in een kofferbak! Op weg naar Ravenstein. Onderweg nog een paar fikse buien, maar in Ravenstein aangekomen was de lucht blauw met gezonde witte wolken. Zonder dralen lieten we de zeven manden om beurten los. Bij het loslaten gaf ik Martin “Ozzy”, “Zippie” en “Tommy” in handen. De eerste twee komen uit een ingeteelde kleinzoon van “No Limit” (beste doffer van Nederland in 2006 WHZB en BOTB en de beste pointeur die Martin & Joke ooit hadden), die ik in 2011 bij Martin haalde. “Tommy” is een zoon van “Jurriaan”. Deze duif kreeg ik in 2009 van Martin & Joke, toen ik hen vertelde dat ik na een afwezigheid van zeven jaren weer met duiven wilde gaan spelen. Dat moment vergeet ik nooit. Martin toonde gewoon oprechte emotie toen ik het meedeelde en beloofde spontaan wat jonge duiven. Dat “Jurriaan” een half jaar later gekroond zou worden tot beste jonge duif van club, kring, regio en afdeling, was een onvergetelijk wapenfeit en een bezegeling van onvoorwaardelijke wederzijdse vriendschap!

Ravenstein verliep vlot. Toen we aankwamen in Bussloo waren de doffers thuis volgens Joke. De duivinnen zouden vlot volgen. Bij me zelf was het eveneens vlot gegaan. Bij thuiskomst stond het display op 34. In werkelijkheid telde ik 39 duiven. Vijf stuks waren er niet geconstateerd. Ik had echter gezien op het display dat veel duiven in dezelfde seconde binnen gekomen waren. Waarschijnlijk massaal over elkaar heen buitelend door de gaten van de spoetnik, zoals ze geconditioneerd zijn. Ook “Bruno” was weer niet geklokt, terwijl hij toch echt een nieuwe chipring om had gekregen. Ik pakte hem uit het hok en liet hem opnieuw over de invliegklep lopen. Meteen volgde een “piepje” en stond hij in het display. Niks aan de hand dus. Zaterdag zullen ze niet met tientallen gelijktijdig binnen vallen!

Na een kwartiertje volgde “Hickstead”. Blijkbaar had ze de vorige Ravenstein (etmaal weg) nog niet helemaal verwerkt en had ze onderweg moeten lossen. Twee uren later volgden “Vladimir” en “Saartje”. Van “Twitter” is geen spoor te bekennen. Weer eentje minder. Jammer! De vliegploeg voor Meer bestaat dus uit 42 stuks.

Naschrift (1): “Twitter” heeft toch nog de thuishaven weten te bereiken!!
Naschrift (2): De eerste wedvlucht is vanwege het slechte weer afgelast, volgende week “nieuwe ronde, nieuwe kansen!!”

Een eerste prijs wordt beloond met een taart. Voor de beste 5 duiven over alle vluchten zijn er mooie prijzen!

Het is zaterdag 7 juli. Komende vrijdag gaan de overgebleven jonge duiven voor het eerst in concours. Ze zijn vandaag voor de zevende keer weggebracht door mezelf voor een oefenvlucht.
Het oefenprogramma zag er als volgt uit. 1. Hall (5 km) “Karla” niet teruggekeerd! 2. Doesburg (12 km) “Jeffrey” bij thuiskomst opgewacht door twee haviken en gedood! 3. Warnsveld (7 km). Duiven meegenomen naar school. Sommige duiven zijn twee dagen achter elkaar meegeweest en door leerlingen individueel gelost. Alles retour! 4. Hoenderloo (18 km) Alles retour! 5. De Steeg (20 km) Individueel gelost. Alles retour. 6. Heelsum (30 km) Individueel gelost. Zware test! “Beauty”, “Angry Bird”, “Luna”, “Wiesje” en “Keesje” verdwalen! De overige duiven hebben urenlang gedaan over de thuisreis en keerden individueel retour.
Gedurende de laatste weken zijn er ook bij huis slachtoffers gevallen. “Rolando” werd waarschijnlijk gepakt door een kat. “Calimero” onthoofde zichzelf door keihard tegen de waslijn van de achterburen te vliegen. Mogelijk werden de duiven opgejaagd door een roofvogel, want “Parel” vloog gelijktijdig tegen dezelfde waslijndraad. Zij knalde keihard met haar kop op de draad en heeft waarschijnlijk een schedelbasisfractuur en mist een oog. Ook “Jan” zat in de ziekenboeg met een vleugelkwetsuur die goed herstelt. De waslijn van buurvrouw Dinie was los geschoten, zo heftig was de klap! Ook heerste er de laatste weken coli. Hiertegen gekuurd met FC-mix van dierenarts Wolff uit Wezep. Alleen “Youssouf” is nog steeds niet gezond.

Duivensport is een keiharde sport. Het lijkt op de Tour de France. Renners belanden in het prikkeldraad, worden ziek, vallen of komen te laat binnen. In de duivensport gebeurt hetzelfde: hoogspanningsdraden eisen slachtoffers, roofvogels grijpen duiven en sommige duiven verdwalen. Dat laatste gebeurt in de Tour niet, want de route staat aangegeven.

Op zaterdag 7 juli breng ik de duiven voor hun 7e oefenvlucht naar Ravenstein (60 km). Op mijn vaste losplek staan 3 grote vrachtwagens met jonge postduiven te wachten op het lossingsmoment. Afdeling 10 staat er op de wagens. Chauffeurs, convoyeurs en belangstellenden staan op de weg en in de berm. Ook een cameraploegje is aanwezig. Ik zie Falco Ebben achter de camera. Falco speelt succesvol in combinatie met zijn oom op de dagfond. Hij is duivenfotograaf en medebeheerder van een eigen veilingsite voor postduiven. Een bezig baasje, die van zijn hobby zijn beroep maakt. Ook iemand die zich inzet voor een goed vliegprogramma voor de jonge duiven. Een jonge man die met passie de sport dient! Als ik stapvoets voorbij de duivenwagens rijd, steekt Falco zijn hand op en roept mijn naam. We hebben eigenlijk nooit kennis gemaakt, maar kennen elkaar wel. Ik rijd 100 meter voorbij de laatste duivenwagen en stop om mijn duiven groepsgewijs te lossen. Het is goed half negen, als ik de eerste mand open. Falco komt inmiddels naderbij om kennis te maken. Hij zegt, dat hij mijn duivenstukjes regelmatig leest en dat vind ik bijzonder. Hij vertelt bezig te zijn met een dvd over de duivensport, waarin een lossing van duiven verwerkt gaat worden. Als een compagnon hem van afstand roept, gaat hij snel terug naar zijn stek, want de duiven uit Drente gaan om 09.00 en 09.15 uur los. Ik heb hem nog niet eens verteld, dat ik een dag eerder met Sjaak Cuppen, geschiedenisdocent van het Isendoorn, gegeten heb op school tijdens de afscheidsreceptie van enkele oudgedienden. De moeder van Falco is namelijk de tweelingzus van Sjaak Cuppen. Hoe klein kan de wereld zijn? Inmiddels komt er een vader met zijn zoontje naderbij, hij is op weg naar de lossing. “We wonen in de buurt en mijn zoon is gek van duiven” vertelt de vader. Zoonlief bekijkt mijn duiven en ziet o.a. “Ozzy” en “Aaltje”. Roodschimmels en vale duiven vallen op! Ik vertel hem, dat leerlingen van de school waar ik werk alle duiven een naam gegeven hebben. Als ik “Saartje” aanwijs en benoem, veert hij op. “Mijn lievelingsduif heet toevallig ook Saartje”, roept hij enthousiast. Vader vertelt, dat Saartje een witte duif is, die gewoon op de hand van zijn zoon vliegt. Na nog even gezellig gepraat te hebben, lopen vader en zoon door richting de duivenwagens. Het is inmiddels 8.50 uur en mijn duiven zijn uit het zicht verdwenen. Ik draai de auto en rijd weer rustig langs de duivenwagens. Alle deuren staan nog open voor de verluchting en alle manden zijn nog dicht. Wel zijn de loodjes op de manden weggesneden. De laatste voorbereiding voor de lossing is nu een fluitje van een cent. Ik besluit om door te rijden, want als mijn duiven gelost zijn wil ik zo snel mogelijk naar huis.

Als ik thuis kom rond 9.30 uur is er nog geen duif gearriveerd. Dat is geen goed teken, want als de duiven in orde zijn en het spelletje door hebben, kun je het met de auto niet meer van ze winnen. Er moet nog flink geoefend worden voor het eerste echte concours! Na vijf minuten komen er uit het noorden vijf duiven. Ze treuzelen te lang naar mijn zin met binnenkomen. Enkele minuten later volgen er opnieuw enkele duiven in een klein kladje. De meeste duiven komen uit noordelijke richting. Ze zijn dus te ver gevlogen met de wind op de staart! Om 11.30 uur zijn er 37 van de 45 thuis. Nog 8 stuks onderweg. Onder hen diverse favorieten als “Noel”, “Puck”, “Willem”, “Sammie”, “Marlous” e.a. Gelukkig hoef ik niet lang te wachten. Druppelsgewijs keren ze retour en om 12.30 uur kan ik de kleppen sluiten. Een meevaller, want onder de teruggekeerden ook “Jan” en “Youssouf”. Doordat beide duiven een week in de ziekenboeg zaten, misten ze de meeste oefenvluchtjes.

Mits het weer meewerkt, ga ik zondag opnieuw naar Ravenstein. De duiven zijn deze week van hun chip voorzien en als ik de antennes onder de kleppen schuif en de module instel op “testvlucht”, kan ik precies zien in welke volgorde de duiven zijn thuis gekomen. Tevens een goede test voor mijn kloksysteem, dat een jaar ongebruikt in de kast gelegen heeft en deels gerepareerd is. Wanneer er geen gekke dingen gebeuren, kan ik vrijdag a.s. 44 duiven inzetten voor het eerste concours. “Youssouf” is nog te zwak en “Parel” is blijvend invalide. Tot vrijdag kan er nog van alles gebeuren. Net als in de Tour de France. Wielersport en duivensport zijn keihard. Met spanning wachten we de eerste prijsvlucht vanaf de grensstreek in België af. Hoe zal het gaan en wie komt er het eerst thuis? Volgende week kun je er op onze site alles over nalezen. SBS 6 geeft op teletekst op pagina 861 alle informatie over lossingen. Op zaterdagavond via Google naar Compuclub. Deze site geeft alle landelijke uitslagen. Afdeling 8 (GOU) regio 2 is het spelverband waarbinnen onze duiven geklasseerd worden. Op zondag geeft de site van Steeds Verder Twello de verenigingsuitslag en volgende week woensdag kun je in weekblad “Voorster Nieuws” (huis-aan-huis verspreid) alles rustig nalezen. Wie deze site echter in de gaten houdt, vindt alle informatie op duifnaam. En dat kun je nergens anders vinden ……

Nagekomen: sportvriend Jan Ketelaar meldt tijdens het typen van deze column, dat “Beauty” (verspeeld vanaf Heelsum) dood gevonden is door buurtgenoten in Terwolde. Jammer, maar helaas.

Een eerste prijs wordt beloond met een taart. Voor de beste 5 duiven over alle vluchten zijn er mooie prijzen!

Het is zaterdag 7 juli. Komende vrijdag gaan de overgebleven jonge duiven voor het eerst in concours. Ze zijn vandaag voor de zevende keer weggebracht door mezelf voor een oefenvlucht.
Het oefenprogramma zag er als volgt uit. 1. Hall (5 km) “Karla” niet teruggekeerd! 2. Doesburg (12 km) “Jeffrey” bij thuiskomst opgewacht door twee haviken en gedood! 3. Warnsveld (7 km). Duiven meegenomen naar school. Sommige duiven zijn twee dagen achter elkaar meegeweest en door leerlingen individueel gelost. Alles retour! 4. Hoenderloo (18 km) Alles retour! 5. De Steeg (20 km) Individueel gelost. Alles retour. 6. Heelsum (30 km) Individueel gelost. Zware test! “Beauty”, “Angry Bird”, “Luna”, “Wiesje” en “Keesje” verdwalen! De overige duiven hebben urenlang gedaan over de thuisreis en keerden individueel retour.
Gedurende de laatste weken zijn er ook bij huis slachtoffers gevallen. “Rolando” werd waarschijnlijk gepakt door een kat. “Calimero” onthoofde zichzelf door keihard tegen de waslijn van de achterburen te vliegen. Mogelijk werden de duiven opgejaagd door een roofvogel, want “Parel” vloog gelijktijdig tegen dezelfde waslijndraad. Zij knalde keihard met haar kop op de draad en heeft waarschijnlijk een schedelbasisfractuur en mist een oog. Ook “Jan” zat in de ziekenboeg met een vleugelkwetsuur die goed herstelt. De waslijn van buurvrouw Dinie was los geschoten, zo heftig was de klap! Ook heerste er de laatste weken coli. Hiertegen gekuurd met FC-mix van dierenarts Wolff uit Wezep. Alleen “Youssouf” is nog steeds niet gezond.

Duivensport is een keiharde sport. Het lijkt op de Tour de France. Renners belanden in het prikkeldraad, worden ziek, vallen of komen te laat binnen. In de duivensport gebeurt hetzelfde: hoogspanningsdraden eisen slachtoffers, roofvogels grijpen duiven en sommige duiven verdwalen. Dat laatste gebeurt in de Tour niet, want de route staat aangegeven.

Op zaterdag 7 juli breng ik de duiven voor hun 7e oefenvlucht naar Ravenstein (60 km). Op mijn vaste losplek staan 3 grote vrachtwagens met jonge postduiven te wachten op het lossingsmoment. Afdeling 10 staat er op de wagens. Chauffeurs, convoyeurs en belangstellenden staan op de weg en in de berm. Ook een cameraploegje is aanwezig. Ik zie Falco Ebben achter de camera. Falco speelt succesvol in combinatie met zijn oom op de dagfond. Hij is duivenfotograaf en medebeheerder van een eigen veilingsite voor postduiven. Een bezig baasje, die van zijn hobby zijn beroep maakt. Ook iemand die zich inzet voor een goed vliegprogramma voor de jonge duiven. Een jonge man die met passie de sport dient! Als ik stapvoets voorbij de duivenwagens rijd, steekt Falco zijn hand op en roept mijn naam. We hebben eigenlijk nooit kennis gemaakt, maar kennen elkaar wel. Ik rijd 100 meter voorbij de laatste duivenwagen en stop om mijn duiven groepsgewijs te lossen. Het is goed half negen, als ik de eerste mand open. Falco komt inmiddels naderbij om kennis te maken. Hij zegt, dat hij mijn duivenstukjes regelmatig leest en dat vind ik bijzonder. Hij vertelt bezig te zijn met een dvd over de duivensport, waarin een lossing van duiven verwerkt gaat worden. Als een compagnon hem van afstand roept, gaat hij snel terug naar zijn stek, want de duiven uit Drente gaan om 09.00 en 09.15 uur los. Ik heb hem nog niet eens verteld, dat ik een dag eerder met Sjaak Cuppen, geschiedenisdocent van het Isendoorn, gegeten heb op school tijdens de afscheidsreceptie van enkele oudgedienden. De moeder van Falco is namelijk de tweelingzus van Sjaak Cuppen. Hoe klein kan de wereld zijn? Inmiddels komt er een vader met zijn zoontje naderbij, hij is op weg naar de lossing. “We wonen in de buurt en mijn zoon is gek van duiven” vertelt de vader. Zoonlief bekijkt mijn duiven en ziet o.a. “Ozzy” en “Aaltje”. Roodschimmels en vale duiven vallen op! Ik vertel hem, dat leerlingen van de school waar ik werk alle duiven een naam gegeven hebben. Als ik “Saartje” aanwijs en benoem, veert hij op. “Mijn lievelingsduif heet toevallig ook Saartje”, roept hij enthousiast. Vader vertelt, dat Saartje een witte duif is, die gewoon op de hand van zijn zoon vliegt. Na nog even gezellig gepraat te hebben, lopen vader en zoon door richting de duivenwagens. Het is inmiddels 8.50 uur en mijn duiven zijn uit het zicht verdwenen. Ik draai de auto en rijd weer rustig langs de duivenwagens. Alle deuren staan nog open voor de verluchting en alle manden zijn nog dicht. Wel zijn de loodjes op de manden weggesneden. De laatste voorbereiding voor de lossing is nu een fluitje van een cent. Ik besluit om door te rijden, want als mijn duiven gelost zijn wil ik zo snel mogelijk naar huis.

Als ik thuis kom rond 9.30 uur is er nog geen duif gearriveerd. Dat is geen goed teken, want als de duiven in orde zijn en het spelletje door hebben, kun je het met de auto niet meer van ze winnen. Er moet nog flink geoefend worden voor het eerste echte concours! Na vijf minuten komen er uit het noorden vijf duiven. Ze treuzelen te lang naar mijn zin met binnenkomen. Enkele minuten later volgen er opnieuw enkele duiven in een klein kladje. De meeste duiven komen uit noordelijke richting. Ze zijn dus te ver gevlogen met de wind op de staart! Om 11.30 uur zijn er 37 van de 45 thuis. Nog 8 stuks onderweg. Onder hen diverse favorieten als “Noel”, “Puck”, “Willem”, “Sammie”, “Marlous” e.a. Gelukkig hoef ik niet lang te wachten. Druppelsgewijs keren ze retour en om 12.30 uur kan ik de kleppen sluiten. Een meevaller, want onder de teruggekeerden ook “Jan” en “Youssouf”. Doordat beide duiven een week in de ziekenboeg zaten, misten ze de meeste oefenvluchtjes.

Mits het weer meewerkt, ga ik zondag opnieuw naar Ravenstein. De duiven zijn deze week van hun chip voorzien en als ik de antennes onder de kleppen schuif en de module instel op “testvlucht”, kan ik precies zien in welke volgorde de duiven zijn thuis gekomen. Tevens een goede test voor mijn kloksysteem, dat een jaar ongebruikt in de kast gelegen heeft en deels gerepareerd is. Wanneer er geen gekke dingen gebeuren, kan ik vrijdag a.s. 44 duiven inzetten voor het eerste concours. “Youssouf” is nog te zwak en “Parel” is blijvend invalide. Tot vrijdag kan er nog van alles gebeuren. Net als in de Tour de France. Wielersport en duivensport zijn keihard. Met spanning wachten we de eerste prijsvlucht vanaf de grensstreek in België af. Hoe zal het gaan en wie komt er het eerst thuis? Volgende week kun je er op onze site alles over nalezen. SBS 6 geeft op teletekst op pagina 861 alle informatie over lossingen. Op zaterdagavond via Google naar Compuclub. Deze site geeft alle landelijke uitslagen. Afdeling 8 (GOU) regio 2 is het spelverband waarbinnen onze duiven geklasseerd worden. Op zondag geeft de site van Steeds Verder Twello de verenigingsuitslag en volgende week woensdag kun je in weekblad “Voorster Nieuws” (huis-aan-huis verspreid) alles rustig nalezen. Wie deze site echter in de gaten houdt, vindt alle informatie op duifnaam. En dat kun je nergens anders vinden ……

Nagekomen: sportvriend Jan Ketelaar meldt tijdens het typen van deze column, dat “Beauty” (verspeeld vanaf Heelsum) dood gevonden is door buurtgenoten in Terwolde. Jammer, maar helaas.

Een eerste prijs wordt beloond met een taart. Voor de beste 5 duiven over alle vluchten zijn er mooie prijzen!

De 55 jonge duiven die op 10 juni aanwezig zijn, wil ik graag even voorstellen. Ongeveer de helft is gekweekt op het gezamenlijk kweekhok
bij vriend Albert Hendriksen. De andere helft komt van verschillende liefhebbers. Veelal betreft het “testduiven”.

Popo, Twitter, Lucky, Charly, Vladimir, Cupcake, Hendrikus, Eminem, Luna, Billie en Saar zijn geboren op het hok van Henk Berentsen te Warnsveld. Henk kweekt als hobby postduiven. Henk leverde een elftal en dat elftal is nog steeds compleet. Zijn duiven zijn een mix van nakomelingen van tophokken.

Bruno is geboren in Duitsland. Aangekocht op de Voorjaarsbeurs in Vianen.

Mine Sweeper, Pie en Tommy werden geboren op het gezamenlijk kweekhok te Twello. Kinderen van “Jurriaan”, onze beste jonge duif sedert de herstart in 2009 (2e nat. competitie WHZB). Odie en Victoria zijn ook zusjes. Hun vader is een broer van “Jurriaan”. Keesje en Calimero zijn broers uit een veelbelovend koppel. “Jose” (3e duifkampioen regio 2 van Henk Berentsen) met “Geertje” (Comb. Hilferink). Beide ouders vlogen in 2010 als jonge duif uitstekend op mijn vlieghok. Niet voor niets zijn twee latere jongen van 2012 door ons naar Kroatie gestuurd om deel te nemen aan een “One loft race”.

Jan, Karla en Hickstead werden geboren op het hok van Steeds Verder-voorzitter Jan Groot Koerkamp. Tuck, Jip en Pip komen van GOU-voorzitter Bram Scherpenzeel. De moeder van Tuck won in 2012 de eerste prijs bij Steeds Verder vanaf Orleans met kopwind!

Ozzy, Zippy en Coco zijn drie opvallende roodschimmels uit dezelfde koppeling. Een steenrode vader van Martin & Joke Geven “inteelt No Limit” (Beste doffer van Nederland 2006) en een schimmelmoeder (lijn “Silver Shadow”) afkomstig van Hans en Evert Jan Eijerkamp. Beauty is het rode zusje van de drie roodschimmels.
Snoepie en Tweety komen uit Belgie. Geboren op kweekstation Natural. Het grootste postduivenkweekstation ter wereld, waar jaarlijks 27.000 jonge duiven wereldwijd worden verzonden. Snoepie is bijna wit, Tweety is een schimmel.

Luigi, Wiesje, Jeffrey, Maria en Rolando werden bezorgd door Bep Mosterd. Bep en zijn kompaan Nico bestieren een eigen kweekcentrum. Bep vroeg Freek in 2011 om voor “Golden Wings” duiven te testen. Overwegend soort van Pieter Veenstra, die afgelopen winter zijn oudere duiven verkocht voor 1,9 miljoen euro’s!

Noel en Parel zijn smoorverliefd. Toevallig werden ze allebei geboren op de vlieghokken van Hans en Evert Jan Eijerkamp. Twee testduiven uit de hokken van topsoigneur Gerard Boesveld, die als hokverzorger voor Eijerkamp momenteel de sterren van de hemel speelt.

Youssouf en Aaltje werden geboren in Tzummarum (Friesland) bij Hillebrand Klaver. Aaltje is een prachtig vaaltje. Rolando is haar vaste verkering!Angry Bird en Happy Bird zijn nestliggers. Hun vader is “Gijs”, een testdoffer van Eijerkamp die 4e duifkampioen regio 2 werd in 2010.

Marlous en Zeno komen ook uit hetzelfde nest. Geboren bij Albert in Twello uit “Vale Hillebrand”. High School Radio is een eenling. Net als Giyo. De vader van Giyo is de rode Bricouxdoffer die vorig jaar de eerste prijs won op de traag verlopen openingsvlucht in de A.C.C.

Homer, Ducky Duck en Beyonce zijn kinderen van “Guus”. Een prima vlieger vorig jaar met “Garfield” -bloed. Sammie en Willem zijn kinderen van “Franz”. Deze testduif van Eijerkamp was in 2010 de favoriet van Freek. Hij maakte het waar door 2e duifkampioen te worden van regio 2.

Flycano, Joyce en Domino zijn kinderen van “Nico Jan”, een zoon van “Jurriaan”. Puck is de allerjongste van allemaal. Van vaders- en van moederskant zitten er twee verschillende wereldkampioenen in de familie! Puck is net oud genoeg om mee te kunnen op de eerste prijsvlucht op 14 juli.

De duiven zitten verspreid op een hok van 10 meter lang, verdeeld over 6 afdelingen. Op 1 juni kregen ze de verplichte paramixo-enting. Op 8 juni de pokkenenting. De komende tien dagen krijgen de duiven rust. Daarna gaan we beginnen met de africhting. De duiven krijgen allemaal dezelfde verzorging en aandacht. Tot ongeveer 1 juli worden de duiven verduisterd tussen 18.00 en 07.00 uur. ’s Avonds worden de drinkpotten ververst als de duiven rusten. Freek vindt het heel belangrijk, dat de duiven een vaste rustplaats hebben en deze plek met hand en tand verdedigen. Elke avond krijgt elke duif even persoonlijke aandacht. Twee maal daags worden de hokken gepoetst. Dit gebeurt als de duiven trainen!

De duiven worden 10 weken op rij ingezet op de prijsvluchten. Er zijn drie weekeinden met “dubbelvluchten”. Eerst moeten de duiven de africhtingsvluchten overleven. Rond 1juli krijgen de duiven hun toegewezen chip in de vaste voetring geschoven. Bruno, Snoepie en Tweety hebben geen Nederlandse ring. Zij krijgen een afwijkende chipring omgeschoven. Dat is verder niet van invloed.Is jouw duif slim en sterk genoeg om de africhtingsvluchten te overleven? Gaat jouw duif vervolgens prijs vliegen op de echte wedstrijden? We gaan het meemaken en proberen je wekelijks op de hoogte te houden tijdens het vliegseizoen voor de jonge duiven. Natuurlijk hebben we verwachtingen, maar vooraf kan niemand met zekerheid zeggen welke duiven het gaan maken. Dat is het mooie en het spannende van de duivensport. De duiven gaan met duizenden tegelijk van start op een onbekende losplaats in Belgie of Frankrijk en vervolgens moet elke duif zijn of haar eigen hok zo snel mogelijk zien te bereiken. Vooraf is er de reis naar het clubgebouw, waar de duiven een voor een officieel ingezet en geladen worden in aluminiumboxen. De doffers en de duivinnen gescheiden. Daarna het laden in de enorme duivenwagen. Veel stress en vechten voor je plekje in de mand. Proberen bij de watergoot te komen, voordat de deuren openklappen en het concours begint. Vaak hitte, harde wind en regen trotseren onderweg. Gevaren als roofvogels en hoogspanningsdraden proberen te ontwijken. Elke keer is het een klein wonder als alle duiven de thuisbasis weten te bereiken! Vooral in het begin staan de concoursen lang open. De jonge duiven zijn onervaren, dorstig en zenuwachtig. Alles is nieuw en onwennig. Na enkele weken gaat beter. De junioren weten wat hen te wachten staat, beginnen het landschap onderweg te herkennen en duiken bij thuiskomst als een speer het hok in. Hoewel de afstanden groter worden, verlopen de concoursen sneller en zijn de prijzen vlotter verdiend. Het weer blijft een belangrijke factor. Bij hitte en tegenwind vliegen de duiven rond de 60 km. per uur. Bij gunstige wind verdubbelt de snelheid soms tot boven de 120 km. Op zaterdagochtend geeft pagina 861 van SBS teletekst de lossingsberichten. Onze duiven vliegen in afd. 8/ Gelders Overijsselse Unie, regio 2 (Zutphen, Apeldoorn, Deventer en Zwolle e.o.). Wordt vervolgd!

Een eerste prijs wordt beloond met een taart. Voor de beste 5 duiven over alle vluchten zijn er mooie prijzen!

Na een langdurige radiostilte is het tijd geworden voor een levensteken. Het is inmiddels dinsdag 5 juni. In totaal kwamen er 73 jonge duiven van derden naar Gietelo. Van die 73 zijn er op dit moment nog 55 aanwezig. Dat betekent dus 18 stuks verloren. Vrijwel allemaal slachtoffer van de havik!

Sinds half mei is het rustig wat betreft haviken. Tijd om de duiven een naam te geven! Aan de “Noordkaap”, een dependance van het Isendoorn College, vang je wel eens een klas op. Toevallig had ik die morgen voor schooltijd vijf duifjes opgehaald bij Eijerkamp. Ik zette ze op een koel plekje. Enkele leerlingen hoorden iets piepen. “Mogen we ze zien?”. “Mogen we ze een naam geven?”. Zo ontstond min of meer spontaan het idee om leerlingen namen te laten bedenken voor de duiven. Binnen de korste keren was er een lijst met 80 namen! Dat werd dus loten! Dit is het resultaat:

Een eerste prijs wordt beloond met een taart. Voor de beste 5 duiven over alle vluchten zijn er mooie prijzen!

Hoe weet je nu van wie een postduif is? Deze vraag kreeg ik vanochtend van een belangstellende leerling. De vaste voetring is geregistreerd bij de Nederlandse Postduiven Organisatie en staat op naam van de eigenaar. Als je een verdwaalde of gewonde postduif opvangt, kun je via de site van de N.P.O. te weten komen van wie de duif is. Zelf doe ik al mijn jonge duiven bij ontvangst meteen een extra ring om de poot met mijn telefoonnummer. Zo zag vriend Rinie Vos afgelopen maandag meteen, dat het bij hem binnen gelopen piepertje (jong duifje dat nog piept i.p.v. koert) van mij was!!

Voor 1997 droegen duiven nog meer ringen. Duiven die meededen aan wedstrijden kregen een gummiring om met codes. Die gummiring moest bij terugkeer van de vlucht zo snel mogelijk in een duivenklok weggedraaid of weggedrukt worden. Bij internationale wedstrijden droegen duiven zelfs twee gummiringen. Ook was er in een slagpen van de duif soms een geheime code gestempeld. Dit alles om fraude te voorkomen. Ik vond dat als jochie al mysterieus en interessant. In 1998 werd in Nederland het elektronisch klokken ingevoerd. Aanvankelijk kregen de duiven een dikke chipring om hun vrije poot. Tegenwoordig wordt er een klein chipje in een gleufje van de vaste voetring geschoven. Via de onder de invliegklep geschoven antennes worden de aankomsten van de duif automatisch geregistreerd in een speciale module. Met deze module gaat de liefhebber bij het inkorven en bij het zgn. “afslaan” naar zijn club. Hier worden alle modules uitgelezen en er wordt een uitslag gemaakt. Per honderd duiven worden 20 of 25 prijzen toegekend (1:4 of 1:5). Een prijswinnende duif wordt dus geklasseerd op de uitslag. Echte topduiven winnen vrijwel altijd prijs. Geen “staartprijsjes”, maar “kopprijzen” wel te verstaan. Duiven met veel eerste prijzen luisteren vaak naar welluidende namen. Soms zijn dat namen van voetbalhelden (‘Zlatan” of “Messi”), anderen kiezen voor wielerhelden of andere supersterren. Namen als “Dombo” of “Sukkel” passen bij duiven die steevast “na de prijzen” arriveren.

Zijn wedstrijden met postduiven wel eerlijk? Duiven hebben allemaal een verschillend woonadres, toch? Gelukkig vliegt elke duif op zijn of haar eigen coordinaat. Tot op de meter nauwkeurig! Wel zijn er faktoren die van invloed zijn. Duiven vliegen van nature graag in een groep. Soms blijven ze te lang in een groep en komen ze met een omweg thuis. Ook de wind kan van invloed zijn. Een goeie duif is vooral een slimme duif, die de kortste weg naar huis kiest!

Hoe ver kan een duif vliegen? Vergelijk het met atletiek. Je hebt sprinters met enorme spieren, die explosieve kracht hebben en de 100 meter binnen 10 seconden lopen. Je hebt ook atleten met soepele spieren. Onooglijk en schriel. Zij zijn gebouwd voor de marathon. Zo is het bij duiven ook. Op de snelheidsvluchten (vitesse) moet je krachtige, slimme duiven hebben.
Voor de lange afstand (fond) heb je duiven nodig die het vooral lang vol kunnen houden. Soepele duiven met veel doorzettingsvermogen, dus. Barcelona is het bekendste en zwaarste concours in Nederland. Duiven die Barcelona vliegen moeten overnachten. Zelf vlieg ik met mijn jonge duiven vluchten van 100 tot 500 kilometer. De duiven worden ’s ochtends gelost en arriveren na enkele uren en in elk geval dezelfde dag, al naar gelang de zwaarte van de vlucht.
Bij warm weer en tegenwind vliegt een duif ongeveer 65 kilometer per uur. Bij gunstige omstandigheden en staartwind kan dit oplopen tot wel 130 kilometer per uur!

Een havik heeft een duif verschalkt en plukt de veren

Momenteel zitten mijn jonge duiven in de fase van de peuterspeelzaal. Ze fladderen onhandig rond het hok, moeten de omgeving nog verkennen en zijn kwetsbaar als peuters. Roofvogels worden aangetrokken door het stuntelige vliegen van de piepers. Sperwers duiken op de duiven als ze op het hok zitten of badderen in de baadbak in de tuin. De sperwer peuzelt zijn duivenboutje ter plekke op. Dit geeft veel stress en de onervaren duiven vliegen dan in blinde paniek te ver weg en kennen de weg naar het hok niet terug. De grotere havik pakt zijn prooi in de lucht. De jonkies vliegen in het begin chaotisch en nog niet in groepsverband. De vrouwtjeshavik slaat de onnozele jonge duifjes simpel in de lucht en vliegt er mee weg. Het instinct van de andere duiven zegt dat er iets niet klopt. Ook hier kan blinde paniek ontstaan. De jonkies vliegen angstig in een bepaalde richting weg, zonder terug te keren. Misschien komen ze in Duitsland terecht en mogelijk in Friesland, waar de Waddenzee pas het signaal tot stoppen is. De uitgeputte, uitgehongerde duifjes lopen soms bij een andere duivenliefhebber binnen. Via de telefoonstrip om de poot neemt zo’n man dan contact met je op en kun je afspreken wat er met de duif gaat gebeuren. Soms haal je het beestje op, soms wil de liefhebber in kwestie de duif een nieuwe kans bieden op zijn hok. Je stuurt dan het eigendomsbewijs en de liefhebber laat jouw duif op zijn naam overschrijven bij de N.P.O.

Het voorbije weekeinde liet ik mijn duiven voor het eerst los. Ik was in de tuin aan het werk en hield een oogje in het zeil.
Toch was er tot drie maal toe een sperwer die voor paniek zorgde. Het kostte me twee duifjes. Afgelopen maandag liet ik ze gewoon om 07.00 uur los. Ze waren al enkele keren buiten geweest en ik dacht, dat het verantwoord was. ’s Avonds bij thuiskomst na het werk miste ik er vier. Enkele uren later belde vriend Rinie Vos, die er eentje had opgevangen. Hemelsbreed nog geen 1500 meter van huis nota bene. Ik haalde haar meteen op en voortaan heet ze Noelle, naar de dochter van Rinie. De broer van Noelle, Robert Vos, zit in klas 3 van het Isendoorn en hij wordt aan het duifje gelinkt t.z.t.
Er zijn dus al 5 jonkies weg! Dat is ook de reden waarom ik de namen voor de duiven pas in juni koppel aan leerlingen. In juni zitten de duiven op de middelbare school. Ze kennen de omgeving, herkennen van ver de loerende roofvogels en zijn al redelijk door de wol geverfd! (wordt vervolgd)

Begin maart arriveerden de eerste jonge duiven. Inmiddels heb ik er nu ruim 40. Morgen komen er weer zes. Uit Belgie. Over veertien dagen heb ik alles binnen. Dan staat de teller halverwege de 60 stuks. Als “testpiloot” vlieg ik in de zomermaanden met jonge duiven van anderen. In maart en april komen ze als “piepertje” binnen en doorlopen dan in korte tijd de peuterspeelzaal, de basisschool en het voortgezet onderwijs. Ik draag in mijn hok altijd een overdrukstofhelm met koolstoffilter. In 1982 kwam mijn allergie aan het licht. Altijd koorts, spierpijn, overmatig slijm en benauwdheid na een bezoek aan de duiven. Dat is niet normaal en niet vol te houden natuurlijk. De diagnose in het Deventer ziekenhuis was overduidelijk: de duiven moesten weg!  Toch bleef het kriebelen. Ik was “duivengek” vanaf mijn achtste jaar. Kocht de eerste duifjes van klasgenoot Willem Bruggink. Altijd als ik naar school fietste keek ik met een schuin oog naar de duivenzolder van kroegbaas Adriaan Kik. Een Belg met een onverstaanbaar Vlaams accent en met zwarte postduiven. Wat keek ik tegen die man op.
In die periode leerde ik ook Rinie Vos kennen. Een buurjongen waarmee ik voetbalde, kievitseieren zocht in het voorjaar en … rommelde met postduiven.  Ik was helemaal bezeten van duiven. Las tientallen boeken over postduiven en vastbesloten om profspeler te worden in Belgie in de duivensport.

In mijn jonge jaren waren er diverse kinderen met duiven. Johnny Hensbergen, Riekie de Weerd, Han van Schoonhoven, Willem Bruggink, Henk en Jaap Hupkes, Tonnie Brink, Jopie van Toorn, Jan Groot Boerle, Rinie Vos en Tonnie Pas zijn allemaal generatiegenoten!  Wat jonger zijn Chris en Adriaan Aalpoel. Sommigen leven al niet meer, anderen ben ik volledig uit het oog verloren. Soms was de duivenhobby van voorbijgaande aard, soms zat het dieper. Van Jaap Hupkes en Rinie Vos weet ik, dat ze nog steeds postduiven houden voor de aardigheid. Ze zijn niet aangesloten bij een vereniging. Tonnie Pas speelde met fondduiven tot zijn dood. Ook Chris en Adriaan Aalpoel spelen met postduiven in georganiseerd verband.

Door mijn allergie moest ik noodgedwongen stoppen. Toch liet de sport me niet los. Ik bleef gewoon lid van “Steeds Verder” en volgde de sport op afstand. In 1986 gingen we in Gietelo wonen. In het najaar bracht Gerrit Ilbrink me 5 ongeringde duifjes mee, die ik op de hooizolder los liet. Het leek, alsof ik van de allergie verlost was. De vrienden Rinie Vos en Albert Hendriksen zorgden in 1987 voor duiven en in datzelfde jaar vloog ik weer mee. Al snel stak de allergie weer de kop op in alle hevigheid. Met behulp van stofkapjes, stofmaskers e.d. probeerde ik de blootstelling aan duivenstof te voorkomen. Het bleken lapmiddelen. Niet veel later kwam er via Koudijs mijn eerste overdrukhelm. Eureka!
Toch bleef ik gevoelig. Ik bouwde “stofarme” hokken, hield weinig duiven en kon zo mijn hobby blijven beoefenen.

Voor- en najaar zijn de moeilijkste periodes. Tijdens de kweek komt er veel stof vrij en in het najaar tijdens de rui is het helemaal bar en boos.  Dan moet je creatief zijn. Vriend Albert Hendriksen vindt kweken het leukste onderdeel van de sport en zelf houd ik het meest van het spel met jonge duiven. Het kwartje viel ….  Albert kweekt en Freek speelt met uitsluitend jonge duiven. Zo hebben we het jaren gedaan en samen mooie successen geboekt. Absoluut hoogtepunt was de wereldtitel in 1997.  Behaald met “Garfield” in Gietelo met Freek als speler en Albert als fokker.

Na de successen volgde een wat mindere periode. De motivatie daalde bij beiden en in 2001 kwam er in goed overleg een einde aan de samenwerking toen Freek zijn duiven verkocht. Freek ging raskippen fokken (Barnevelders) en Albert verhuisde naar Twello. In 2009 stak het duivenvirus onverwacht de kop weer op. Een “Belgencompetitie” was de aanleiding.
Clubgenoten en duivenvrienden hoorden het gerucht, dat Freek weer met een paar duifjes wilde gaan spelen. In een mum van tijd werd het kippenhok weer duivenhok en zaten er 21 jonkies. De beer was los …..

De havik sloeg in 2009 meerdere malen toe. Toch zat er onder de “overlevers” een jong doffertje, dat zijn mannetje stond.
Afkomstig van Joke en Martin Geven en “Jurriaan” genoemd, naar een hulpvaardige oud-Isendoornleerling (Jurriaan Boerstoel). “Jurriaan” werd 1e asduif van de hele GOU en 2e in de nationale competitie WHZB. Dat was een prettige verrassing en een stimulans om door te gaan.

Op dit moment (3 april 2012) fladderen de eerste jonge duiven rond het hok. Gisteren liet ik ze om zeven uur in de ochtend los. Toen ik om 17.00 uur thuis kwam, miste ik er 4.  Waarschijnlijk werden ze belaagd door sperwer of havik.  Enkele uren later belde vriend Rinie Vos. Er was een “piepertje” bij hem binnen gelopen. Ik haalde het blauwe duivinnetje meteen op. Het duifje gaat Noelle heten, naar de dochter van Rinie en wordt gekoppeld aan zoon Robert Vos, die op het Isendoorn College zit. Ook de overige jonge duiven krijgen t.z.t. een naam die verzonnen is door leerlingen van het Isendoorn College.

De volgende keer zal ik de namenlijst publiceren. Mochten er nog Isendoornleerlingen zijn, die een leuke naam weten, dan mogen ze me mailen.  freekwagenaar@planet.nl •Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.• •Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.• .  Waarschijnlijk heb ik nog een paar duifjes beschikbaar om een naam aan te koppelen!  (wordt vervolgd)